Une Jeune Fille

Taşındık

2011-10-17T09:23:00.001+03:00

burdan şuraya zıpladım isterseniz buyrun : http://iremthegirl.blogspot.com/

öylemi değilmi öylemi değilmi öylemi acaba... yoksa değil mi?

2010-11-24T20:32:00.003+02:00

Süperman'in her zaman beni duvarların ardından izlediğine, bir gün bozulan bir asansörün içinde üçüncü kattan aşağı düşürken beni kesin bir ölümden kurtaracağına, sonra da ay ışığında beni şehrin üzerinde bir gezintiye çıkaracağına, başka birinin hayatını kurtarmak için yanımdan ayrılmadan önce beni evimin kapısına bırakacağına, inanıp inanmamak arasında çelişkiler yaşıyorum!

Merhaba adımı zaten biliyorsun

2010-11-22T20:08:00.004+02:00

Hayatımın en büyük müdahalesi, plansız ve büyük ihtimalle firari bir gün de annemin karnına yerleşmek, hepsi bu… Evlenmek, aile olmak, sorumluluk almak gibi elzem rutinleri birkaç adım hızlandıran belki sadece ama bugüne kadar yaptığım en önemli dokunuş o…birilerinin hayatına… Bilmeden, fark etmeden, sormuş olsalar istemeden… Ondan beri de isteğim dâhilinde değiştirmedim kimsenin yolunu, akışını… Girer çıkarım belki izlerim kalır, yollar değişir, rötuşlar, çizikler belki birkaç renk sokar ya da çalarım… Belki biraz fazla biraz eksik ama bu kadar… Kabul edemem de dahasını ne annemin, babamın, kocamın, çocuğumun kartviziti olmayı ne onlarla var olmayı ne de onlarsız yok olmayı… Zordur yalnız olmak birine sıfat olmadan sadece ben olmak… Hakkıyla “ben’cil” olmak…

Çocuk olmanın
Abi, abla, kardeş olmanın
Biraz sever sevişirsen sevgili olmanın
Karısı - kocası olmanın
İlk fırsatta döngüye kapılacak çocukları beklemeyen anne baba olmanın yanında keşfetmeye vakit olursa hakkı da verilir belki… sadece sen olmanın…

Öyle işte...

2010-11-22T20:04:00.002+02:00

Hani hep zor olan sessizce oturabilmek olmuştur ya yanlış anlamalara, sanılara kapılmadan… belki yerden yansıyan bir ışığı izlemek belki terastan gözüken yaşamları düşünmek ya da işte öylece durmaktır ya sadece. Huzuru aramadan ve hiç düşünmeden bulmaktır… sessizlik bazen seni ikiye böler bazen de bölmez ama sen yine de çoğalırsın ya karsında duranla, işte öyle bir şey…

Belki birde oblivion calar salonda…

http://fizy.com/#s/1lygug

Bir ayrıntı

2010-11-22T19:59:00.002+02:00

Az evvel oturup, duvara gölgesi yansıyan, çoktan bitmiş bir hikayeyi neresinden tutup geri sarmalıyım diye uzun uzadıya düşündüm…Neresinden yakalasam, bunca şeyin mutlu geçen zamanların hiç birinde öğrenilmediğine rastladım ve gördüm ki yerle bir olurken dünya yönetmen daha da şiddetlenerek yükselen aynı melodileri getiriyordu karşına. Tıpkı Ravel’in bolerosu gibi ..daha fazlası olmaz derken daha da sarsanıyla…

Sonra hayaller geliyor bir bir… onlar daha dayanıklı daha uzun sürüyorlar… Sonunu bilmediğin harika bir yolucuk gibi mesela ama her yolculuk gibi varılacak yerde onlarda bitiyor. Başlangıçtaki merak ve heyecan yerini bilinenin tekrarına bırakıyor… ardından sıkılıyorsun.

Yaşamın yalınlığı önemli diyor bir diğeri, ve artık herseyden fazla önemsediğin… bunun için herseyi riske atıyorsun bir diğer hikayede… bir ara rastlantıları, yormayanı, saflıgı sarhoşluğu özlüyorsun bir ara çürümüş meyvelere, çarpıklıklara bağlanıyorsun…

Bugün yansımıyor duvara, hala yazılıyor belli ki…

Ve sonra bir baska fon duyuluyor arkadan, sana sadece hisleri hatırlatan…

http://fizy.com/#s/1ls69l

Deformatik bir kare

2010-08-31T17:48:00.003+03:00

Nedir bu yahu, millet çığrından çıkmış, dejenerasyon hat safhada... Şuanda Altınyunus'un lobisinde karşımda oturan 13-15 yaşlarında iki genç kadını izliyorum. Henüz kendi vücudunu bile tanımadan cinselliğini keşfettiğini sanan bu iki genç kadın beni hayrete düşürüyor. Islanmış saçlarını ve plaj cantalarını görmesem özel bir geceden döndüklerini sanabilirim, o derece. Denize ragmen akmayan makyajlarına mı şaşırmalıyım, yaşlarına rağmen konustukları konulara mı... Evet kulak misafiriyim uzun bir süredir.. Zaten uzun da bir süredir bu yaş grubunun hareketlerine ısrarla şaşırmaktayım. Cinselliğin bir güç oldugunu kesfetmek için daha cok erken değil miydi, keşfedilecek onca sey dururken... İnsanın kendini keşfetmesini en önce ben destekliyorum fakat daha tam oturmamıs bir vücudun bile cinsel objeye dönüştürülebilmesine de karsı cıkıyorum... Genc kız olmadan daha genc kadına dönüşen bu nesil bana cok sevimsiz geliyor hakikaten, ben neler gördüm sen biliyormusun halleri zaten ne kadar sevimli olabilir ki? Her yaşın bir güzelliği var klişesinin haklı sepeleri varmıs klişe olmak için şimdi anlıyorum... ve artık birilerinin ( ki o birileri aileler oluyor bence) bu nesile, ne yaparsa, nerede ne kosulda bulunursa, hangi çağda olursa olsun kaliteyi kaybetmeden yaşayabilmenin modasının geçmeyeceğini hatırlatması gerek sanıyorum...

Fotoğraftan saptım bugün ama bu gördüğüm karelere de artık ben sapıttım...

2010-08-26T18:51:00.003+03:00

Hep derler ya fotoğrafçının bir derdi vardır, bu yüzden üretir fotoğraf çeker de çeker. Anlamını vs.. tartışmayacağım şimdi ama eline bilinçli olarak makineyi alıp da fotoğrafa heves eden herkesin bir derdi vardır yada çektikçe olacaktır…öyledir hakikaten fotoğraf bir durumu açıklığa kavuşturmayı sağlasa da asıl onu çeken kişinin neler sezdiğini anlatır özünde… Vizörden bakanın gördüğünü, duyumsadığını yansıtır. Şimdi elimde makinem olsaydı mesela, birbirine dolanmış, karmakarışık ve rengârenk ipleri soyutlama yaparak çekerdim. İçinde en kalın ve belirgin rengide kırmızı yapardım ki hala ve inatla başkaldırışımı simgelesin… kafamın da o ipler kadar karışık olduğunu ve ama bu hayatın her şeye rağmen benim için renkli ve estetik olduğunu da göstersin… içinde bulunduğum an kadar belirsiz bir fotoğraf, kontrastı düşük… ve işte bir tartışma konusu; bu soyut fotoğraf benim duygu yansımalarımla değer kazandığı için aslında soyut olmuyor bana göre… ya size göre?

Algı Meselesi Vol.I

2010-08-24T10:48:00.006+03:00

Bilmem farkında mısınız ama özellikle son yıllarda fotoğrafa olan ilgi diğer yıllara kıyasla hızlı bir şekilde arttı… Neredeyse artık herkesin elinde bir dijital makinesi veya ne yazık ki fotoğraf çekebilen bir cep telefonu var. Ne yazık ki diyorum çünkü bu cep telefonları bana göre tam bir facia… Hele ki kendi kendini çekme cabası… Halbuki fotoğrafın dallarında öz portre /self portre dediğimiz bir kategori vardır üstelik de ben ne çok severim bu alanı amma şu sol kolun kadrajın içine girdiği, kafaların belli oranlarda(bu oranlar sabittir herkes bunu istemsiz olarak bilir) sağa yattığı, suni bir tebessümün veya şişirilmiş dudakların olduğu kareleri görünce n’olur yapmayın böyleeeee diye haykırmak istiyorum… Hayır, sonra gece kâbusum oluyorlar… Tamam abarttım... Birde bu fotoğrafımsıların sergi salonları var. Onlarda bir o kadar facia; sosyal paylaşım siteleri. Evet, benimde var. Bende mükemmelim demedim ki zaten… İnsanlar yeni bir hobi mi ediniyor diye seviniyorum bazen... Ama cık, hemen sonra bu işin hiç te bir uğraş içerisinde olmak için çaba gösteren ve üreten bir kitlenin işi olmadığını fark ediyorum. Neyse ki yaşadığımız cağın da bir görüntü çağı olması beni biraz sakinleştiriyor. Nasılsa her şey görüntü üzerinden prim yapıyor ya da kaybetmiyor mu, e böyle şekillenen toplumlardan da fazla bir beklenti içine girmek bana vakit kaybettiriyor. Pekala hepimiz yaşamı yansıtma olanağına sahibiz bunu illa sanatsal anlamda da yapmak zorunda değiliz ve ama işin içine biraz daha estetik, yaratıcılık ve belki biraz daha emek katabiliriz. Çok değil, yani belki sadece bir ışığa dikkat ederek ya da estetik algılarımızı dinleyerek bir saniye daha geç deklanşöre basmak fotoğrafında hakkını vermeye yardım edebilir. Hem fotoğraf üretmeye çabalayan hem de güzele düşkün biri olan ben de, bu konuda “bir dokun bin ah işit” deyiminin hakkını veriyorum… Fakat hemen belirtmeliyim ki, başarılı fotoğraflar, güzel çekilmiş oldukları için değil, güzellikleri yansıttıkları için kabul görmüşlerdir aman diyim yanlış anlaşılmasın… Ben bu saydıklarımı beğenmiyor olabilirim fakat bunlar kişiden kişiye değişen kavramlar nihayetinde…
Nerede okuduğumu/duyduğumu hatırlamadığım bir alıntıyla da bitiriyorum; her birikim beğenileri, her beğeni de bir insan statüsünü yansıtır…mış.

Görüyoruz, görüyorsunuz, görüyorlar

2010-08-23T13:43:00.012+03:00

Belkide en uzun arayı verdim bu defa farkındayım ama simdi yeniden baslıyorum yazılara... bu kadar arada neler olup bitti hiç önemi yok ama çok özledim yazmayı dayanamıyorum...
verilen her aradan sonra yeniler, yeni başlangıclar, yenilenmiş ruhlar vs.. gb bu defa bende böyle hissediyorum belki de ilk defa. ama hayır yenilenmek icin hindistana gitmeden, baya oturdugum yerden, mümkün oldugunca yalnız kalmaya calısarak ve en önemliside bu keşmekeşin arasında sükuneti koruyarak yaptım bu işi... yenilendim yani..klasik seylerden cok hoslanmıyorum ama öyle işte napiim...aynadaki aksim bile değişti inkar edemicem, kırışıklarım artık daha belirgin (imdat)

ve birden fazla dönüm noktasınıda bu kısa ama uzun arada yaşadım, e önemi yok dedim ama işte bu dönemeçlerin birinde, elimden yine fotograf tuttu, bunu da atlayamayacağım ve ben yine bulaşmakla kalmayıp içine kadar battım...
etrafta bunca gelir geçer görüntünün yarattığı karmaşa ve yanıltıcı gerçekler cirit atarken o bana sadece bir kaç görüntünün yansımasını sunmakla kalmadı, aynı zamanda beni korudu, ufkumu açtı, görmenin önemini ve gerekliliğini gösterdi...şimdi fotograf dedik ya ben costum yine... aşık oldum heralde, zaten haklı sebeplerim de yok değil hani, bunları yapan bir adam olsaydı da aşık olurdum zaten..

bir vefa borcum var sadık dostuma benimde.. cok yakında yeni projelerle ödemeyi planlıyorum bende, takipte kalın...

creeping

2010-04-30T19:27:00.001+03:00

rutine takıl, rutine takıl... biri forward tusuma basabilir mi acaba???

Eflatun-şarap...

2010-04-15T10:03:00.004+03:00

"Aynadaki hatta sudaki aksin bile kayıp" demiş parçada... e güzel demiş, ara ara olur öyle...

güne yine binbir şaşkınlıkla başladım... Neredeyse aylardır yanlış sanılarımla internetten arayıp durdugum ve bu yüzden bulamadıgım objektifleri, artık "yeter neydi bunlar yahuu" diyerek eski bir arkadasımı arayarak sonunda buldum... oh la laaa, evet günaydın irem, hersey yolunda diyen bir ses tonuyla karsılasınca bende rahatladım demekki hersey yolunda. Garip hissettiren bir alış-veriş sonunda rutine takılmak üzere hayata geri döndüm...

Ankara yolcusuyum yine =) gitmeden önce paylaşmak istedim, nedenini sorma işte bende bilmiyorum...

http://www.youtube.com/watch?v=Luvt_reR0uE

Müstakbel Big Chef...

2010-04-12T14:56:00.003+03:00

Yeni hedefim, yemek yapmayı ögrenmek! evet 7 sene yalnız yaşadıktan sonra, tam da artık benim için yemek yapacak birileri varken etrafımda, ben yemek yapmayı ögrenmeye karar verdim. ama öyle günlük basit yemeklerden bahsetmiyorum, böyle afilli isimleri olan dünya mutfagı yemekleri vs.. hedefim =) artık özel günler böylece daha tatlı gecer, belki yürümeyi ögrenmeden kosmaya calısmak gibi duyuluyordur ama yürümeyi ögrenicek kadar sabrım yok hemen kosmalıyım :p

buna evlilik hazırlıkları yapan süper sevimli bir arkadasımla karar verdikten 2 gün sonra, o hızla hemen gittim ve izmirdeki bütün kursları buldum. biri swiss otelin eqinox restorant aşcısı ki sanıyorum biraz iyi, bir diğeri de chef's istabul'un izmir ayagı. günleri saatleri vs.. bize uymadıgında bu swiss oteldeki egitimin bizde diğerini uygun bulduk :) evet latin, italyan ve fransız mutfagı bekle beni!

yakında Urfa'dan gelicek künefe tepsileriyle de türk mutfagına ilk girişimi yaparsam, artık kim tutar beni yahuuuu....

Blow it all away!

2010-04-01T12:05:00.004+03:00

Güzel müzik dinleyip iyi yemek yemek kadar güzel bir şey varmı acaba? bir de camdan masaya vuran bir güneş varsa üstelik başını kaldırdığında üzerinde minik adacıkların bulunduğu bir denizi görüyorsan hemde etraf buram buram kahve kokuyorken...kocaman bir oh çekip makale okumak bile sıkıcı gelmiyor ozaman... 15 dakikada bir verilen yemek, sohpet vs.. aralarını saymadan!

Bu hayatta yaşanabilecek zevkleri çoğaltmak için kuralların sayısını azaltmak gerekiyor bana göre...aslolan birkaç şeyden bir kısmı kalmalı günlük rutinlerde, geri kalan yok olmalı,aşk, müzik,huzur ve yemek ve gerisi hep vs.. vs.. ölmeyecek kadar yedikten, üzerine kahve içip rahatladıktan sonra sevgili sesi veya kendisinin verdiği huzura da erişince günlük işlere dönüp rutine takılmak bile keyif verebiliyor...insan doğası tabi arada isyan eder, etmelidir de zati amma ne gerek var keyfine varmak duruken, boşverin yahu bırakın gitsin herşey olduğu gibi, nasıl olsa olanda olmayan da sonunda hep iyiye varıyor. Aradaki inişler çıkışlar bütüne vurulduğunda hep daha iyi yerlere gidiyor... insanın kırgınlıkları, umutsuzlukları, mutsuzlukları ne denli büyük olursa tam akside bir o kadar büyük geliyor... Deneyimle sabit. Sonra zaten hep aralarda dolaşmak, ortalamada kalmak ne kadar sıkıcı olurdu, insan yaşıyorsa herşeyi tadabilmeliki keyfi çıksın değil mi? İşte tam da bu sebepten kırgın kalmamak gerekiyor kimseye... Sonuç herzaman haklıdır 1) ve insan üzerinde on kilo patates çuvalı kadar yük taşır kızdığı herbir kimse için buda 2).

Oldu ozaman ben makalelere geri dönüyorum, bu arada bu ruh halinin fondan gelen "sia" ile bir alakası yok ;)

Hayat maximumda

2010-03-18T22:57:00.002+02:00

izmiri seviyorum, evet kesinlikle! hala yolları tam ögrenememiş ve bir kavşagın etrafında kimi zaman 1500 kere şeref turu atsam bile böyle olmasından bile ayrı bir keyif alıyorum... burdaki insanları özlemişim, gerçi özlemek benim için hiç bitmiyor sanırım şimdide Ankara'dakileri özlüyorum ama herneyse bu böyle cok daha iyi :)

Bu arada Kathryn Bigelow'un 6 oscarlı Hurt Locker ını ben beğenmedim... hadi yaa çok garip diyenler varsa fikirlerini ögrenmek isterim, bana göre ancak bir bayandanın elinden cıkabilecek kadar naif işlenmiş bir savaş filmi...kötü mü peki, değil ama tatminsizlik yarattı bende. ben savaş filmi izleyecek olmanın heyecanı ve 6 oscarlı üstelik avatarı dahi sollamış bir filmin beklentisinden heralde azıcık hayal kırıklıgına uğradım... hala bir sey beklememeyi ögrenememiş mi oluyorum bu durumda, hay allah cok üzüldüm! ama film bahane bugün şahane diyip bitiriyorum!

New born

2010-03-09T23:08:00.001+02:00

Bugün geriye kalanın ilk günü olsun dedik…peki de geriden ne kaldı bugüne?

Masalın büyüsü bozuldu ve beni yaralayanda buydu… O’ndan cok masalı, aşka olan güvenimi kaybettiğim için üzülüyordum, o aşkı hayata karşı koruyacak büyülü bir sıgınak gibi görüp, şimdi ise o sıgınagın içine sızdıgını gördükçe yıkılmıştım… o sıgınak ele geçmişti, duvarları yıkılmış ve beni hayatın karsısında yalnız bırakmıştı…

Bir daha kimseyi böyle sevemeyecegim korkusu çıkmıştı beynimin kuytu köşelerinden… seslerin, birbirinin içindeki çınlayışların, tenlerin, kokuların, gülüşlerin, dokunuşların, konuşurken gözlerde beliren anlamların, hüzünlerin ve tüm bunları en iyi biçimde algılayıp, onları sevgiyle kaydetmeye hazır bir ruh haline kadar ne çok sey yan yana dizilmeli de yeniden bir masal yaratılmalıydı…

Bir insanı kaybetmekten daha büyük bir kayıptı bu!

Bana asır gibi gelen ama sanırım üzerinden cok da zaman geçmeyen bir dönem boyunca, kimi günler sadece uyumak istedim… uzun uyku dönemlerinde bütün kaslarım kemiklerim, gerginliklerim, yorgunluklarım üzerimden yavasca giderken, ruhum da içinde biriken zehiri rüyalara, uykuyla uyanıklılık arasında gidip gelen o muğlak alana boşaltıyor, uykunun sessizliği içinde geçmişle hesaplaşıyor, kendi hatalarımı da O’nunkileri de açıkça görüyor, gizli azapları, öfkeleri, acılarımı da beynimin en saglam limanlarına zincirliyordum…

“sevişmelerle bedenini iyileştirebilirsin ama bunların ruhunu iyileştiremeye yetmeyeceğini de biliyorsun” değil mi diye sormayı da istedim bir gün!

Sevgi çok güçlü olduğu zaman insanı bazen garip bir biçimde uyuşturur, o sevginin her sorunu çözeceğine inanır, dikkatini ve özenini kaybeder insan… bizde bu hatayı yaptık belki ama finali; o sıkılmışlığın, intikam isteyen şımarıklığın, sevginin gücüne gereğinden fazla güvenen, nereye vurdugunu bilmeden- bakmadan indirilen son darbe getirmişti!

İnsanın sanrılarıdır başını derde sokan… Bir başkasının kendisine tercih edilmesi insanın kişiliğini ayakta tutan o hastalıklı yapısını sallandırır cogu zaman… kendine bile itiraf edilemeyen erkeklik-kadınlık, zeka, çekicilik vs.. sanıların altına bir kere girdimi ezilip gidebilir… o zaman geriye kalan tek bir yol kalır...

Bugün dahil bugüne kadar tüm şikayetlerime ragmen hayatım vazgecmeyeceğim tek şeyin “o mutluluk hali” sona dogru ise “hayali” oldugunu biliyordum…bu hayal beni herkesten ve en önemlisi beni ara sıra ürküten kendimden bile koruyabilecek tek güçtü… ve ama ben mutluluğu beni en cok mutsuz edenle neden aradım? AŞK? Duygusal hamlık, aşırı iyimserlik veya körlük?

Buraya kadar bir insanı sarıp sarmalayan bütün duyguları olağanca yoğunluğu ile yaşadım… tükettim mi? Bile isteye hayır! Bodoslama duvara çarpmayı ögrenmek için!

O kısa sürede çaresizlik, yalnızlık ve özlemin yarattığı mutsuzlugun yerini biriyle doldurmak yerine yaşadım oldugu gibi…bedenimin sarsılışını izledim… kafese hapsedilmiş bir tutsak gibi hissederken hemen görmek istediğim birini görememenin insanı nasıl bir zavallılığın içinde boğdugunu anladım… birini görmeye karar vermenin onu görmeye yetmediğini anlamanın nasıl bir yetersizliğe yol açtığını kuvettli bir şekilde hissettim…

Fallara inanır gibi yaptım, onca aldandıktan sonra küçük yanılgıların önemi yoktu…

Aldatan birinin neşeli cümlelerinin aldatılmış birinin tenine kızdırılmış bir demir parçası gibi nasıl yakarak dokundugunun fark edilmeyişinin öfkesini de yaşadım!

Ve ama sonra beklenen son gibi, ağır bir depremden geriye kalmış bir enkaza nasıl oldu da dönmedim? Burası sır olarak kalsın şimdilik….

Bugun yeniden dogdum ben… 25 yıldan sonra birkere daha! Ve bundan sonra hersene 1 kere daha sonunu bilemediğim bir yere kadar yeniden dogacagım!! Benimle birlikte doganlarında dogum günü kutlu olsun… böyle özel günlerin diğerlerinden biraz daha şımarık geçmesini ve üstelik ben daha istemeden bana söylenmesini ne kadar özlemişim!

Zihnimi-duygularımı saran sisler bulutu artık dağıldı…kararsızlığımın temelinde vereceğim bir kararla zihnimin acılmasından ve derinlerde yatanları açıkça görmekten duydugum çekingenlik gitti…. O garip uyur gezer halleri ve yansımaları da…

Sabah, sanki dünyanın bir geçmişi yokmuş, hayat o gün başlıyormuş duygusu veren bir berraklığın içindeymiş gibi bir güne uyandım…

Zaman giderek taleplerimi ve özgüvenimi törpülemeden yeniden başlasın her şey… ilk gün bugün dedik bu sabaha ve yeniden başladık …

hola!

2010-03-03T22:28:00.002+02:00

mutfak masasında oturmuş, mis kokulu filtre kahvenin eşliğinde, yeşille mavinin karıştığı manzaraya bakarken, birden telefonum çaldı...

hiç aklıma gelmezdi!
belki gelebilirdi de aklım yerindemiydi?

bu yeni davetle gelen dünyayı sevdim =)

ve beğendim...

devamı gelicek ;)

Let it be... bırak olsun!

2010-02-22T20:05:00.003+02:00

Kısaca özet geçebilmek isterdim ama artık özetine bile katlanamayacağım hikayeler dizisine bir son veriyorum. Bazı zamanlar sorun varsa çözüm yoktur ya işte ya onlardan birini yaşıyordum uzun zamandır. Ve artık geçmiş zaman kullanabilmenin verdiği hafifletici duyguyla yaşamaya başladım… tanrılar katında oldugumu zannettiğim zamanlar geceli oluyordu epey ve ama cehennemin dibine doğru gitmekte oldugumu da hiç düşünmemiştim… nasıl görebildim!

Görmezlikten gelip hasır altına atabilecek kadar kayıtsız kalamadıgımdan hiçbir olaya karsı, yine konusmanın çözüm oldugunu düşündüm… biriktire biriktire çözümsüzlük noktasına gelmek yerine kendi kendime düşünmeyi, karsı tarafın gözüyle göründüğüm yeri algılayıp çözümler üretmeyi denedim… cık

Şimdi kabullenmek gerek… burada bir sorun vardı ve çözümüde yoktu. Bu noktada hala konusmaktan medet ummak olsa olsa bir sonraki ilişkiler için iyi bir tecrübe olurdu daha fazlası değil…

Annem gibi bir kadın olabilmek nasıl bir şeydir acaba? Yaşamışlık mıdır, akıl mıdır zeka mıdır, duygu mudur ben 25 senedir bilemedim nedir! Ama kesinlikle sıradan standart bir annelik değildir… benim için bu denli önemli bir insanın bugün bana “içimdeki kelebeği kaybettiğimi” söylemesi bütün bu olaylar zinciri içinde en fazla yaralayıcı olandı sanırım…. Ben mazoşistçe davranıp kendi canımı acıtabilirim, başkasına da izin verebilirim ama tüm bunlar içimdeki o neşeyi alıp götürüp bunca yıl korumaya çalıştıgım o saf kızı gölgelemiş mi yani? Mutsuz oldugumu biliyordum ama gözlerimdeki ışık mı kaybolmus şimdi? Bunu duyduktan sonra hiç olmadıgım kadar kararlıydım artık! Hayır asla… izin vermiyorum buna…

Şimdi buraya uzuuunca bir teşekkür listesi yazmalıydım ne yaparsam yanımda olan ve olmaya devam edeceğinden emin oldugum güc aldıgım… klişedir ama klişe olmak için de hakları vardır ya hani bazı şeylerin işte onlardan biri, iyi varsınız, iyi ki varsın!

Yaşamda yapılacak o kadar cok hata var ki aynı hatayı yapmakta ısrar etmenin anlamı yoktur demiş Sartre .
Objektif olmaktan hiç vazgecmeyen bir kadın bugün bunu hatırlattı bana!

YENİ-NEW-NOUVELLE-NOVA...

2010-02-15T21:45:00.000+02:00

Yazmak için İzmir’e dönmeyi bekledim, sonra döndüm bu kez işlerimi yoluna koymayı bekledim, tam da dün bilgisayarın basına oturdum bu defada takvimin bir gün atlamasını bekledim… son 2 yıldır içime afakanlar bastıran bu özel günlerin can sıkıntısıyla yazmak istemediğimi fark ettim…
Artık herşeyin değiştiği bir dünyadan yazabilmenin huzuruyla başlıyorum…

Yarın resmi olarak yüksek lisansa 2.defa başlıyorum. Ankara’yı, AFSAD’ı, hele ki…sonra yuvayı, yüksek lisansı bırakıp buralara gelmek nasılda büyümüştü gözümde. Yeni yuvama bu kadar hızla alışabileceğimi itiraf ediyorum hiç düşünmemiştim. İnsan nelere alışmıyor muş değil mi? Ama yaşamadan da bilinemezmiş öyle ya! Şimdi her şey yepyeni ve ben bunun azıcık tadını çıkarmak istiyorum. Gecen gün Urla’nın sokaklarında dolaşırken, Fransa’ya gittiğim ilk günlerin heyecanını hissettim içimde!

Aslında yaşam hep birilerine bir yerlere uzakken diğer taraftan bir diğerine bir başka yerlere yakın değil mi? Ya yaklaşırız ya uzaklaşırız, ama sonuçta hep yürürüz yürümeye devam ederiz…birinden diğerine --- bir yerden bir yere!

Bu farkındalık zor çoğu zaman, insan nelerden uzaklaşıp nelere yaklaşacağı bilincini canlı tutamaz her zaman. Üstelik ben bu denge halinin farkında olarak bile isteye bir düğüme cevirdim herşeyi bundan yaklaşık bir ay önce. Ve ama iyi ki de yapmışım ki ya yapmasaydım da…

Her neyse şimdi ilk iş yeni yaşamıma ait karelerden bir portfolyo oluşturmak söz verdiğim gibi! Evet yapıyorum bunu hem de keyifle =) izlendiğinde daha da anlamlı olucağını bilerek çekmek o kareleri iki kat keyifli…

Bak şimdi

OLEY!!!

BIRAKACAKLARIN

2010-01-22T13:10:00.003+02:00

Yolunu arayan bir yolculuksa çıkılacak olan, heybeni
doldurma değildir yapacağın. Olabildiğince boşalt heybeni: Ben’i.

Sende ne çok fazla şey var şimdi. O yüzden gidemiyorsun belki.
Tıklım tıklımsın sen; ellerin ana baba günü. Bırak, sıkı sıkı tutamadığında seni bırakıverecek sesleri.

Kurduğun bütün o uzun cümleleri yırtıp yırtıp doldur, burada kalacakların debelenecekleri döşeklere. Saman cümlelerle dolu döşeklerin emniyetli kucağına ihtiyacı var kalıcı olanların.
Çok kullanılmış cümlelerin güvenliğine ihtiyacı var bu dünyaya yatıya gelenlerin.

Sen bu dünyaya yatıya gelmedin. Gelseydin bu oyuncak yaygaralarda, bu dar odalarda küçük bir hükümdarlığa kanaat eder, rahat ederdin.
Sen, rahat değilsin.

Bütün bilmeleri, arsız yağmacılar için bırak geride.
Baksana, keyifleniyorlar, rahat ediyorlar bilince.
Bildiklerinden bahsettikçe mühim şeyler oluyor sanıyorlar yeryüzünde.

Karanlık köşelerde bilgi biriktiriyorlar, düzenli, disiplinli bir sinsilikle; hava aydınlandığında kullanmak üzere. Bırak bilmelerini bu evde, bulunca keyiflensinler diye.

Bahsetmenden çok hoşlandıkları o kolay duyguları lime lime et çıkarken. Kullanılmaz hale getir. Birinin eline geçebilir çünkü, para eder, tekrar tekrar satarlar bıkmadan. Hiç tiksinmezler pörsümüş duyguları tıkınmaktan.

Karşılaşmaların anlık yüzlerini iade et sahiplerine.
Onlara geri ver gözlerini.
O gözler sende ne çok başka başka insanlar görmüştü.
Gülmemeye çalış onlara, sanılmış yüzlerini teslim ederken.
Sakın gülme, ciddiye alırlar seni.
Hiçbir şeyi doğru dürüst anlamazlar;
ama hızla fark ederler kendileriyle alay edildiğini.
Tiksinirsin, düşünürsen sıra bunu anlamaya gelince ne açıkgöz olabileceklerini.

Bu gülmeleri, içmeleri, gezmeleri de bırak burada. Bırak soğurup dursun kalabalığın çocukları gecenin kaygan, şekerli hallerini. Bu, mutsuzların eğlenme gayretinin acıklı resmi.

Bu gündüzleri de alma yanına.
Kararsız selamlaşmaların tökezlemeleri,
iyi hesaplanmış karşılaşmaların ödlekliği,
aydınlığın yorucu nezaketleri…
Fena hırpalarlar bunları beceremeyenleri;
kendi yüzlerini izlemeyenleri.

Kötü şeyler olacağı hissini yaratır umut. Sakın alma yanına,
uğursuzluğu çağırır. Umut geride kalanlara çok gerekli
Bir şey olacağını sanıyorlar çünkü. Birden bir şey olacağına
gizli gizli inanıyorlar hepsi.

Korkaklar kötü bir şey geleceğini söylüyorlar
dünyanın başına. Aptallaştırıcı cesaretiyle övünenler
her şeyin güzel olacağını tekrar ediyorlar.
Birden bir şey olmayacak halbuki.
İnsanlığın zamanı o kadar kendinden ibaret ki !

Anlamak, geçmiş zamanlı bir fiil. Sen geniş zamandasın,
ferah bir zamanda. Olmuşların ve olacakların ortak bilgisinin
vaktine gitmektesin.

Geniş zamanlı bir bilmek kalıncaya dek sıyır kendini.
Bilmekten ibaret bir şey ol sen. Eğer hakikaten bir
yolculuğa niyetliysen. Biraz susarsan, bildiğini anlayacaksın birazdan.

Yolculuk kimsesizliktir.
Kimseyi alamazsın yanına.
Avuç içine saklanacak kadar küçük bir şey olsa aşk…
Keşke, saklayıp her yere götürebilsen. “Gönülçelen” hiçbir şey kalmasın üzerinde. Bırak onu, bırak kendi evinde.

Kimse kimsede o kadar yol alamaz.
Sakın bilmediğini söyleme, bilmezden gelme;
Biri en fazla magmasını geçer diğerinin. Sıra çekirdeğe gelince…

Her aşk, çamur gibi bir eriyiğe dönüşür; yol,
insanın çekirdeğine varınca.
Tarif edilmiş her şey, tariflere muhtaç bu dünyada kalacak.
Onların ihtiyacı var buna. Biri diğerine karışmıyor böylece.
Hem kolaylaşıyor işleri, hem de vakit geçiriyorlar işte
Bırak tarif edilmiş kendini burada.
Tarif edilmiş kendin en büyük yükündür senin. Ya da,
kendin sandığın ne varsa…

Şimdi sen bir yolculuk insanısın.Yol almak üzeresin.
Yolculuk için gerçekten hafiflemelisin.
Yol almak için hiç kimse olana dek eksilmelisin.
Eksilerek çoğalacağını iyice bilmelisin.

Ece Temelkuran'a TEŞEKKÜR. tabii birde bu yazıyı verene...

A little miss the sunshine

2010-01-08T00:12:00.003+02:00

yuvayı, AFSAD'ı, etrafımı saran güzel insanları,7 senedir bana her defasında baska bir yüzünü gösteren bu sehri, terasımı, manzarayı,bütün biriken hatıraları, büklüm sokağı, siderthayı,çağdaşı,burcuyu ve digerlerini, özgürlüğü, sürünmeyi, aglamayı-gülmeyi....

gerisini yazmayacağım...

Hadi bakalım kolay gelsin!

2010-01-05T21:32:00.004+02:00

Radikal bir karar mıdır yerini yurdunu düzenini bozup da, yine yeni baştan bir düzene başlamak...üstelik kagıt üzerinde herseye tamda 1 dönemden az kalmısken! bunları artık düşümekten bıktım ve düşünmeden yapıyorum sadece. Tek düşündüğüm su sıra tüm bu karmasanın içinde düzgün giden birşeyler yapabilmek, yanımdaki insana sarılabilmek!

istediğin kadar istenmedigini hissetmek su günlerin bana hissettirdiği bir histeri midir? ya da kabul etmek istemediğim gercekler midir?

yeni yıla girerken birden birkaç yaş büyümüş olabilmek mümkün müdür? galiba suan içimde yaşayan küçük kız artık 8 yaşından biranda ergenliğe geciveren bir güre oluverdi! Bütün cirkin gerceklere ragmen inanmaya devam ettiğim noel baba bana bu yıl o cocugu geri verebilir mi?

Cezayirde yaşamama ailem neden bu kadar tepki gösterdi? yanımda bir süperman olsa da olmaz derlermiydi? Neden Cezayir bana o kadar ürkütücü gelmiyor da sanki küçük bir Fransız sömürgesiymiş, hatta küçük CK larıyla sevimliymiş gibi bile geliyor! iç savaş umrumda değil, benim içimdeki savaştan ne kadar tehlikleli olabilir ki? küçük bir an için mutlu bile olmustum halbuki, daha yeni daha özgür daha burjuva bir hayat!! (hayal canım sadece)

İzmir'de olmak, hayatı kolaylaştırmak, denize karsı yaşarken üstelik para kazanmak...tüm bunlara neden tereddütüm var! rahat daha gelmeden batıyor mu sanki? ya da burda etrafımı saran müthiş insanlardan mı ayrılamıyorum :0

Je suis dans le merd exactement!

hadi bakalım kolay gelsin, bir acayip zor yarış,
bana ne aman ben anlamam, pek hesaplı ince iş...

OooOo romeo romeo!

2009-12-25T16:40:00.003+02:00

donkişotlar, romeolar, aşık sheaksperlerin yerini alan ezik züppeler, rich piç modeli gençler alemdarlar yada polatlar sizin olmadıgınız bir yer var mı? ya da neden kimsede donkişot olabilecek yürek kalmadı, hepsini dizilere kaptırdık ondan heralde!
ıyk yine midem bulandı...

i wish!

2009-12-23T19:19:00.003+02:00

şimdi beni bi mutsuzluk bi huzursuzluk bulutu sardı ya, bundan sonra bir bukadar mutlu olucagımı düşününce heralde california sahillerinde, hiç çalışmama gerek kalmadan, mutluluktan beni alice'in dünyasına yollayacak insanlarla beraber olurum...

happy new year!

...

2009-12-22T22:37:00.002+02:00

ODTÜ'den bu kadar nefret etmemi saglayan yüksek egolu insanlar topluluguna tesekkürü bir borc bilirim! ben buradayım çırpınışları, küçük hesaplar, küçük dünyalar, yüksek egolar... beni Ankara'ya bağlayan ne kaldı diye düşünüyorum!

hala düşünüyorum...

şibab şibabbab biribi bob bibobb

2009-12-16T00:04:00.003+02:00

tralalala lala tralalaa =) pekde güzel ne de güzel... ihi ihi

birde yazmazsam kanser olmaktan korktugum icin yazıyorum; bu twitter manyaklığı nedir yaa, neden herkes bir sürü psikolojisine bu kadar sürüklenmekten keyif alıyor!

ben seni twitliyorum blog! oldumu, ohh bence oldu bu gece rahat uyurum artık =))

CEVELAN

2009-12-11T00:02:00.003+02:00

Ki ben şiir sevmem, az önce eve gelip bir dolu sefer neredeyse ezberleyene kadar okudum bu şiiri...bu da sevdiğim ilk şiir olsun!

Vakitlerden omuzlarında taşıdığın ayın

taş ama hafif olduğu vakit,

vakitlerden şehrin parmak uçlarında insanların

taş ama hafif olduğu vakit,

vakitlerden bir bahçe kenarında yanından geçtiğin,

nehir kenarında tekrar rastlayıp,

ve nihayet vakitlerden sonbaharı ayak seslerine

sarıp

evine getirdiğin vakit,

vakitlerden henüz konuşmayan, belki de hiç

konuşmayacak

bir mevsimin susmaya başlayan yaprakları

odana dolduğu vakit,

kapını açıp girebilecek misin ?

yani üstünde "oturan 30, ayakta 15" yazılı levhayı

dışardaki anadan doğmamış çıplaklara

gösterip, otobüsün zilini çekip gidebilecek misin ?

vakitlerden... düşmüş, düşen, ve düşecekle düştükten

sonra,

düşmüş yıldızların burçlarından,

düşen şehrin surlarından,

düşecek yaprakların uçlarından düştükten sonra;

düşmüş yıldızlar, düşen şehirler, düşecek yapraklarla

beraber

kendi yağmurunun çamuruna gömüldükten sonra,

yani bütün gece omuzunda bir testiden

kendi avuçlarına döküldükten sonra,

kapını açıp çıkabilecek misin ?

yani yalnızlığını, cebinde unuttuğun

bir boş cigara paketi gibi, bir boş anında,

çıkarıp, açıp, kaldırıp atabilecek misin ?

Can Yücel...

Sadık nesne; bumerang

2009-12-08T17:11:00.003+02:00

bunu yazmadan geçemicem, iyi veya kötü ne yaparsak yapalım, bir zamanda bir şekilde bize geri dönüyor! bu doğa yasalarının en sevdiğim yanı, bumerang gibi fırlatıldıgı yere geri dönmesi:) bu yazının ana fikri neymiş: olumlu davranışlar istekle, kalpten yapılmalı, tüccarca bir alışveriş gibi değil!!

hmm iyi oldu bunu yazdığım! artık doğayı kurtarmanın yanında boş zamanlarımda da insanlığa sardım...

değişiyoruz ve bu iyi birşey!

2009-12-08T16:32:00.008+02:00

insan hastalanmak- acı çekmek veya mutsuz olmak için mi yaratılmıştır? hiç sanmıyorum bana kalırsa, evrimleşmek ve mutlu olmak için varolmustur. en azından ben tam olarak bunun için buralardayım. bunun aksini yaratan bütün durumları da ortadan kaldırabilecek kadar azimliyim. varoluşumuzla ilgili bilgi, eksik ve yüzeysel olduğundan yanlışlar yapıyor ve acı çekiyoruz. Bu konuda bir nokta daha varki bence tek bir bireyin mutlu olabilmesi bir noktaya kadar bireyin elindeyken diger boşluklar ise toplumun ve genel ortamın mutluluguna bakıyor. hasta bir agacın bütün bir ormanı tehtid edebilmesi gibi...
normal insan formlarından biri oldugumdan bazı zamanlar yorgun, umutsuz ya da negatif bir fizyoloji içine düşüorum böyle zamanlarda da ne yazıkki etrafa olumsuz titreşimler gönderdiğimi biliyorum. sonrasında da acı çekiyorum...işte toplumun çoğu böyle hastalıklı bir yapıya büründüğünde (bkz. 36-42º K 26-yD) sen istediğin kadar kendine dikkat et ancak belli bir noktaya varabiliyorsun...(üstelik o toplum bunun için acı çektiğini bile farkedemiyor!) herneyse ben simdilerde bu noktanında ötesini zorlamaktayım, takipte kalın bakalım ne bulucam...

insan sürekli bir değişim içindedir ya hani Herakleitos'un dediği gibi" aynı ırmakta iki defa yıkanamazsınız" işte ben bu kuralı görmezden gelenleri görmek istemiyorum... evet ben her yıl atomlarının % 98'ini tamamen yenileyen bir tür olduğumdan değişime direnen, değişime şaşıran, değişimi inkar eden türlerle aynı familyadan olmak istemiyorum. bu arada insanın bir yılda atomlarının hemen hemen %98 ini yenilediği Kaliforniya'da bir laboratuvarda yapılmış, keşke benim yaptığım deneylerde buna benzeseydi!

her neyse, suanki ben, bir sene sonra aynı görüntüde olucam ama gecen sene bana ait olan atomların cok azını barındııyor olucam. aynen akan ırmak gibi işte, ırmak aynı ama akan su farklı...

...

2009-11-20T00:25:00.002+02:00

bugun ve bir önceki gün;

ikiside birbirinin aynı gibi dursada bambaska anılar tasıyan, burdan bakınca bambaska algılanan...

bir gün şiirden ölesiye uzak, ertesi gün büyüsüne kapılan...
sorularla ugrasırken cevapları bir anda bulan...
örtüyü aralamaya çalısırken, çırılçıplak kalan...
mutluluk halini ararken, mutluluğun kendisiyle tanışan...
derdi olan, hala olan ama anlatmanın yollarını bulan...
bir hikaye oluştururken, bugün onu yazmaya başlayan...
vs.. ve vs..

BULGUR

2009-11-17T22:43:00.003+02:00

bulgur cok sevimli,bulgur cok sımarık, bulgur cok masum, bulgur cok akıllı, bulgur cok fare, bulgur cok benim!!!

rüya!!

2009-11-16T23:40:00.003+02:00

yuvada "Historia De Un Amor" ile yaşamak; ayaklarımın yerden kesilip, hiç bilmediğim caddelerde yolculuga cıkmak gibi... bilmediğim o caddelerde bu dünyadan olmayan bakışları yeniden görüp heyecanlanmak gibi... aldıgım nefesin hakkını vermek, kahkalara bogulmak, dünyaya aşık olmak, yerçekimine yenilmek gibi...

ben gitmek istiyorum bu rüyaya yeniden...buralarda fazla kaldım yine!

biri beni kurtarsıııııınnn!

2009-10-21T14:59:00.002+03:00

ne derece bir can sıkıntısı icinde oldugumu sanırım ne yazabilicem, nede fotografını cekebilicem... sadece valizimi alıp tek gidişlik bir biletle gitmek istiyorum. muhattap edildiğim bir dolu insancıgı bir daha görmemek üzere hemde... yataga yattıgımdaa huzurla uykuya dalmak, uyandıgımda gülümseyerek güne başlamak...midem bulanıyor bu kadar seyi görüp duyup susamayınca...
biri beni kurtarsın dibe dogru gidiyorum...

Ya hepimiz işgal altındaysak?

2009-10-19T22:42:00.003+03:00

“İf today was your last day”??? insan kendine ne sıklıkla sorarki bunu? Ya da ne kadar düşünerek yaşar anı? Ben yalnızken gayet sorarım kendime bunu, bir sonraki cümlede tahim edebileceğiniz gibi “ama” ile devam eder genelde… az önce evime geldim, AFSAD’ın adını koyamadığım değişik aurası beni sarıp sarmaladı son günlerde ki yine bir mutluluk hali içindeyim Ankara’da… koşa koşa ben kokan evime gelip, beni anlatan fotograflar çekip saatlerce onları izlemek istiyorum… bu enerjiyle geziyorum caddelerde… kendimi ifade edebildiğim 2 yoldan birine doğru fazlaca yöneldiğimi hissettiğimden yazmaya bu kadar ara vermekten vazgeçtim suan itibariyle… hatta beni en iyi anlatan 2 tarzı birleştirmeyi düşünüyorum artık…

Her taraftan müdahaleye ugradıgımı hissettiğim bu günlerde beni en iyi anlatan kareyi yakalamaya çalıştım geçen günlerde, ortaya istediğimden biraz daha farklı bir şey çıksa da ben onu izlerken yeterince kendimi buldum içinde… doğduğum coğrafyadan, nüfus cüzdanıma yazdıkları çerçevelere, bana titlelar yükledikleri adına da kariyer dedikleri yerden, hayatıma bir şekilde dahil olmuş herhangi kimselere, içimde bu güne kadar yetişmiş bana karşı çalışan egomdan hayallerime kadar herkesin her şeyin bendeki işgalini anlattım burada…modelime de çilek kokulu öpücükler gitsin =)

Bağlanmak Ne Ola ki??

2009-06-21T01:05:00.002+03:00

Bir insanı başka bir insana bağlayan şey nedir? Çelikten bir ip gibi insana dolanan onu sarmalayan bu bağın nedeni neden anlaşılamaz? Genellikle kadınlar bu sorulara iç güdülerini dinleyerek bir cevap ararlar, gerçeğin daha derinlerde bir yerlerde saklı olduğunu düşünürler.
Acaba insan karşısındakinin eksikliklerine mi tutunur onlar mı daha cazip ve çekici gelir de biz bu bağlanma denen illete tutuluruz??
Edebiyat dünyasının büyük aşklarına bakıldığında, bağlanılanların ölüme, deliliğe, ihanete, bencilliğe daha yakın olduğunu görürüz….
Acaba basım hatası taraflar mı en değerli olan.
Bir keresinde okuduğum bir yazıda psikiyatristin biri “ ne zaman kalabalık bir yerde erkeklerin başları aynı anda kapıya dönse, içeri bir bordeline tipi kadın girdiğini anlarım…” demiş.

Bordeline dediği, değişken ve huzursuz bir kişiliği tanımlayan ruhsal rahatsızlığın adıdır.

Sanki bozulmuş meyvelerle yapılan şaraplar gibi, bu yüzden içkileri meyvelerden daha fazla severiz dimi!!

İnsanların bozulması da baş döndürücü bir çekicilik doğuruyor sanırım, geçicide olsa!

Niye bağlandığını bilmeden hatta anlamadan bağlanır insan birine, neden diye sorulduğunda ise, “çünkü güzel, çünkü yakışıklı, zeki, güçlü, yetenekli vs,.. deriz. Bir insanın sevilmesi için bunlar yeterlimi?

Benim gözlemlediğim insan genellikle, güçsüzlüklere, zayıflıklara ve çarpıklıklara bağlanıyor…Genelliklede bu çarpıklıklara acıyor. Aşk için üzüldüğümüzde, ihanet edildiğimizde bile yapılanın bu zayıflıktan kaynaklandığını düşünüyor ve içinde çırpındığımız derin kedere rağmen onlar için endişeleniyoruz…

Ben kendime dahi açıklayamadan, bazen, uzaktan gözüken o parıltıyla sadece bana gözwken bu karanlık yanların birlikte oluşturduğu çekime girip karanlıklarda kayboluyorum. Ama her kayboluşlarımın sonunda karşımda yeniden parlayan bir güneş beni bekliyor oluyor…

Fazlasıyla şizofren

2009-06-09T00:24:00.002+03:00

Yazar: John Nash

Bazen fazlasıyla yorgun hissediyorum kendimi, bedensel yorgunluk değil ama bahsettiğim tamamen zihinsel ve duygusal. Uzun zamandır da bünyemi sıkan o duygulardan kurtulamadığımı fark ediyorum, belki bir tatil iyi gelir ama sanıyorum ki bu ruh hali biraz hidrofobik yoksa benim gibi sudan uzak yaşayamayan biri için çoktan gitmiş olurlardı. Herhalde insanların seslerine, bakışlarına, konuşma biçimlerine dikkat etmek, yalnızca söylediklerini dinlemek yerine o kelimelerin ardına saklanmış anlamları bulabilmek beni delirten. Biri gelip de bütün o sözlerin ardında başka anlamlar bulunabileceğini bana söylese, büyük olasılıksa “çocukça oyunlara vaktim yok, bir şey söylemek isteyen açıkça söyler” der ve işime dönerdim. Ama ne yazık ki işime dönemiyorum belki ufaktan şizofreni başlangıcıdır, bilemedim ama bu sorundan hemen kurtulmalıyım bunu biliyorum.

Aslında bundan daha şaşırtıcı olan, içimde birbiriyle çatışan duygular olduğunu hissetmeme ve bizzat bu çatışmaları yaşamama rağmen hiçbir zaman doğamla – alışkanlıklarım arasında bir çelişki olduğunun bilincine varamadım (yada istemedim) genellikle kısa bir çatışmanın ardından alışkanlıklarıma uyan bir karara varıp, bunun kendi doğal isteğim olduğuna kendimi ikna ettim ve bu sayede de kazanan duygunun kayıtsız şartsız hükümdarlığına girip kendi mutluluğumu sağlayan bir mucize yarattım. Bazen gerçeklere bu kadar kör ve sağır kalabilen bir mucize… Bu bazen son derece özgürlük bazen de duyguları içine hapsedilmiş bir tutsaklık da olabilir. Ve şimdi bunu okuyanlarda bir şey anlamamış olabilir, aslında demek istediğimi demeye gelemedim hala, benim biraz konuşasım var sanırım. İnsanların ruhlarında oluşan anlık değişimleri, duygu sıçramalarını, her zaman çok da belirli nedenlere bağlı olmayan yakınlaşmalarını/uzaklaşmalarını, bilinçlerinin alt kısımlarında oluşan ve ulaşılmaz bölgelere saklanmış arzuların değişik ve beklenilmeyen biçimlerde oraya çıkışını izleyebilseydik, herhalde bir anda ortaya çıkan bir canavar görmüş gibi korkar ve şaşırırdık. Demem o ki, hiçbir zaman başka bir insanı, o insan en yakınımız bile olsa, tümüyle tanıyamaz. İki insanın arasında daima görülmez bir karanlık alan bulunur. İki insan asla birbiriyle tam anlamıyla bütünleşemez. Kimseye kendimizi bütün açıklığımızla gösteremeyeceğimiz gibi kimsede bize kendini bütün açıklığıyla gösteremez. Ve bizler bunu fark ettiğimizde bu dünyada kendimizi yapayalnız hisseder, yüzünü gördüğümüz, sesini duyduğumuz, günlerce, aylarca hatta yıllarca beraber olduğumuz birlikte en gizli zevkleri paylaştığımız birinin nasıl olupta bize yabancı olabildiğini anlayamamanın çaresizliğini yaşarız. Zaten bütün bunları bilebilseydik, en sevdiklerimize bile, en kısa ayrılıktan sonra dahi, “kimsin sen” diye sorma ihtiyacını hisseder miydik?!!

Sound of silence

2009-06-02T21:39:00.005+03:00

Aklımda dönüp dolaşan düşünceler artıkça, ne kadar yorgun olursam olayım, gözümü bir türlü uyku tutmaz benim. Yatmışsam bile kalkar, ya oturma odasında ya da yatağın bir ucunda uykumun gelmesini boş yere beklerim. Böyle zamanlar da beynimi istila eden düşünce yığınları azalmak yerine bilakis artar. İşte böyle zamanlarda, ya kitap okumaya çalışırım ya da bir şeyler yazmaya. Uzun zamandır bir şeyler yazmak daha keyifli bir hal aldı. Okumaya devam tabii, durmak yok! Ama yazının beni uyuşturduğunu fark ettiğim günden beri eşsiz çekim gücündeyim. Eskiden( internetin dünyama bu kadar tecavüz etmediği zamanlarda) kağıtlara, oralara buralara yazardım. İzmir’e gidişlerimde açıp okuyorum bazılarını, kimi çok keyifli oluyor kimi çok komik. Genellikle yazdığım şeyleri resimlerle ya da görsel bir şeylerle anlatmak istediğim için eski günlüklerime bakınca pacth work çalışmasına dönüşen sayfalar görüyorum. Kimine kelebekler yapıştırmışım (çok mutluyum ya) kimine şimşekler çizmişim (depresif irem) kiminde de nazar boncuklarımsı semboller var (mistik irem). Öyle ya da böyle kendimi ifade edişlerimi beğeniyorum o sayfaları görünce. Yaş – performans olarak bakılınca hiç de fena değiller. En azından kendi kendime de olsa anlatabilmişim derdimi veya ne anlatmak istediysem. Azıcık kendini beğenmişlik yaptıktan sonra bugüne dönüyorum, şimdi de yazıyorum ama kağıtlara, oralara buralara değil, biricik! Bilgisayarıma veya yeni keşfim sevgili bloğuma.

Önümde duran, renkli kalp sabunlara bakıp, en sevdiğim parçaları tekrar tekrar dinleyip, ne varsa aklımda onu yazıp çizip rahatlıyorum. Belki uhu kokan resim dolu bir defter kadar nostaljik olamıyor ama beni eskilere döndüren eski bir alışkanlığa modern zamanlarda böyle devam ediyorum. Son; yine abuk sabuk şeyler yapınca mutlu olan İrem’le bitiyor. Bu arada abuk sabuk şeyler merakıma yeni birini daha ekledim. Artık çöp diye bir şey yok!! Nassı yani, yani ben çöp üreten bir insan türü olmaktan kendimi yapabildiğim kadar soyutlamaya çalışıyorum( bkz. Çevre mühendisliği effect). Eskiden gözüme çöp diye gözüken her şey şimdi bir amaç uğruna kullanılıyor, bu durum benim içinde dünya içinde hayırlı bir sonuç yoksa herkes benim gibi yaşasaymış 6,5 dünya gerekecekmiş(oha bencede), ve bundan ürktüm sevgili blog artık daha az müsrif bir insan olmaya çalışıyorum. Evet evet herkese tavsiye ederim…

luck luck luck...

2009-05-14T23:56:00.001+03:00

Bana şans dile sevgili blog, su hafta bitsin seninle daha fazla ilgilenicem söz!!!

İyimser Gelecek!!!

2009-05-01T13:57:00.005+03:00

Bugünlerde önümde birbirinden farklı bir sürü kitap var. Kimi farklı hikâyelere dâhil olmak istediğimde okuduğum romanlarım, kimi binlerce matematik ifade içeren bir dolu test kitabı, kimi ise birbirinden ilginç bilimsel makale. Son zamanlarda ise en çok zaman ayırdıklarım bu ilginç makaleler. Düşündüğümden daha fazla ilgimi çekmelerinin nedeni ise, bilimin artık büyük ölçüde izleyici olarak katıldığımız spor etkinliklerine kıyasla biraz daha katılımcı bir faaliyet haline dönüşmüş olduğunu görmek. Tabii bizim bu faaliyetlerdeki rol dağılımımız halen aynı. Ön sıralardan değişmeyen izleyiciler. Biraz akıllı olanlarımız birer fotoğraflarını çekmişler. Bizlerde bu fotoğrafçılarımıza kocaman “title” lar ve kocaman alkışlar göndermişiz.

Genç ve henüz kariyerinin başında bir müstakbel bilim insanı olmama rağmen, başarının ilgiye ve yeteneğe bağlı olduğunu şu kadarlık yaşamıma bakarak söyleyebilirim. Bu ilgi ve yetenek bir de şansla desteklenirse o zaman sizin için voltran oluşmuş demektir. Tabi birde bu bilgiye erişim ve birikimleri uygulamaya geçirebilme olanakları da oldukça önemli. Eğer bu imkâna da sahipseniz kimse sizi DUR-DU-RA-MAZZZZ. Üstüne birde zeki insanların bir araya geldiği kurumlardan birinde (Hacettepe, MIT, TÜBİTAK, ODTÜ vs.. konuşan: megaloman İREM) diğer zeki insanlarla birlikteyseniz, seçkin bir bilim insanı olmanız kaçınılamaz.

Tabi tüm bu söylediklerim, makalelerde yazan diğer her şey gibi teorik. Pratik ve gerçeklikte durum ne yazık ki böyle değil. Olmaması için bir neden var mı? Bütün bu saydıklarıma sahip olan insanlar yok mu? Ben biliyorum elbette var, peki neden seçkin bilim insanı olarak göremiyoruz bu insanları aramızda? O kısım bence biraz derin…

Bilimsel üretkenlik her zaman eşit bir dağılım göstermez bu açık. İnsana, bilimsel araştırma yapılan alana ve en önemlisi bu araştırmayı yapan bilim insanının içinden çıkacağı topluma göre değişir.

Ve benim gördüğüm ise, din ile sınırlanmış, bilimsel örgütlenme yerine dini konu edinen örgütlenmelerin baskın geldiği toplumlarda( bkz.. bir yerlerden tanıdık geliyor mu?) bu üretkenliğin giderek kısırlaştığıdır. Üstüne potansiyel beyinlerin, heveslerinin kırıldığı ve bilimden korktuğudur. Anlaşılmaz görüldükçe de toplumdan soyutlandığıdır. Bilim ve sanat gibi, toplum adına yapılan kavramların, toplumdan soyutlanarak bir şeyler üretmesi ne kadar tuhaf. Çünkü sınırlandırılmış toplum anlamadığı her şeyden kaçtığı gibi bu iki kavramdan da uzak durmalıdır. İnsan davranışı. Hala eski kurumsal modeller tarafından yönetilen öğretim kurumlarından, orta çağ zihniyetiyle bilimsel araştırma! yapan üniversitelerden, din ile sınırlandırılmış toplumlardan çıkacak beyinlerin bilimsel bilginin yaratılması konusunda iyimser olabilmek isterdim.

Bilimin gücü, hakkında yazılmış kahramanlık öykülerinden, bilimin mutlak üstünlüğünden veya herkesçe kabul edilmiş olmasından gelmez. Bilimin gücü, herkesçe kabul gören bir yöntemin bile değişebilmesine olanak tanıyan bir bakış açısının varlığından ileri gelir. İlerleme de buradan doğar.

Bilimin başarısı ise, ilerici ve muhafazakar öğeleri bir şekilde bir araya getirebilip sentez oluşturabilmesinden kaynaklanır. Bu konuda biraz ümitliyim belki bir gün bizde bilimin gücünden ve başarısından bir şeyler anlar ve uygulamaya koyarız.

Hikayeler serisi vol.V

2009-04-18T01:15:00.004+03:00

Neşeli bir genç kızdım. Zekam ve güzelliğimle diğer hemcinslerimden ayrılan farklı bir yanım vardı. Doğuştan ruhumda olduğuna inandığım başarı hayranlığı, zeka ve güzellikle buluştuğunda dikkat çekmem kaçınılmaz oluyordu. Sahip olduğum her şeyle beğenilme isteği, varlıklı bir ailenin tek çocuğu olmanın şımarıklığıyla da birleşince, önüne geçilemez bir hal alıyordu.

Her yeni günün yeni bir macera demek olduğu yıllar da, bana muhteşem bir aşkın sarsılamaz temellerinin atıldığını düşündüren insanla tanıştım. Bir sanat galerisi açılışında O’nu ilk gördüğüm gün, bu hayattan olmadığını düşündüren bakışları, olağanüstü becerikli ve hassas elleriyle insanların beğenisine sunduğu maketlerinin yanında, bütün görkemiyle parlıyordu. O gün belki de hayatımda ilk defa dişisel arzularla birine dokunma isteği hissettim. Ona dokunma isteği, o güçten bir şeyler alabilmek sanısıymış aslında bugün anlıyorum.

Onunla geçen zamanlar, hayallerimin gerçeklik zemininden uzaklaşarak fantastik bir dünyaya açıldığı büyülü bir yolculuktu adeta. Şimdi bu yolculuklara her çıkışımda sistemin fazla dayanamadığını görüyorum. Zamanla özel bir sıradanlığa dönüşen birlikteliğimiz, aşık olduğum adamın gücünü, dayanılmazlığını ve ilgisini kendime hatırlattığım, başlarda olan ve sonra ansızın kaybolan bu görüntünün etkisine girdiğim zamanlarda heyecan yaratabilir bir hal almıştı.

Sistematik bir hayal gücüne sahip olduğum yıllar, çocukluğumun bisikletle sokaklarda geçirdiğim zamanları gibi, beni gidebileceğim en uzak yerlere gitmeye, en ücra köşeleri keşfetmeye zorlardı. Etkilerini halen taşıdığım keşif yolculuklarımdan birinde, sanki aniden açılan ve yine aniden kapanan bir kapının, arkasında kalan kısa zamanlı bir dünyanın tuhaf ve yaralayıcı geçekleriyle yüzleştim. Kendini tanımadan, ne istediğini bilmeden ciddi ilişkilere girmek, hem kendine hem karşındakine yapılabilecek en büyük haksızlıkmış şimdi anlıyorum. Ne istemediğini bilen adamın o günlerde ne istediğini bilmediğinden üzülerek emin olmuştum. Bir süre tanrıların arasında yaşayıp sonra yine ölülerin arasına dönmüş gibi hissettim. Tanrılar katında da aradığım güven yoktu. Uzunca bir süre, içimde birbiriyle çelişen duygular hissetmeme rağmen, kendi seçimimle bu çelişkinin bilincine varmak istemedim.

Zihnime ailem tarafından doldurulmuş bağlılık klişesinin şekillendirdiği bünyemin, karşı tarafın sadakat anlayışının içine bir türlü yerleşemediğini öğreniş hikayem ise, gitgide gerçeğe yaklaşan düşler vadisinde ki gezintilerin zamanla yaralayıcı bir hal almasıyla sonlandı.

İnsanların çoğu gibi, ilk gençlik yıllarımda “ömür boyu sürecek”, “tek yastıkta kocanacak” tarzda bir ilişkiyi, kendime itiraf edemesem bile en kuytu köşelerde gizlice büyüten bir inancım vardı. Çocukluğumdan beri gördüğüm aile bağları, kavram ve olguları ilk oluşturmaya başladığım yıllardan beri derin izler bıraktı bende, her insanda olduğu gibi. Bu olguların yıkılması elbette üzücüydü ama şimdilerde baktığımda kadınlığın ve zekanın birbirini büyüterek daha büyük heyecanlar yaratabildiğini görüyorum.

İnsan yaşamı içindeki doğal oluşumlardan kadının payına düşen “annelik” ve “karılık” gibi ekstraların artık benim içinde rol aldığım sahnelerin birer parçası olamayacak olmaları, yaş hanemdeki sayıların giderek artmasıyla belirginleşiyor. Kaybettiklerimin ayırtına tam varamadığım şu günlerde özgürlükle bağdaşlaştırdığım bir duygunun kayıtsız şartsız egemenliğini kabul edip, onun verdiği huzur ve mutlulukla karışık hafif bir kurtulmuşluk hissetmekse şimdilerde işime geliyor.

Düşmek..

2009-04-08T19:03:00.005+03:00

Bu hikayede kahramının beni elegeçirmesiyle sonlanan ilginç bir durum söz konusu. Daily-compass'dan takip edemeyenler için buradan da yayınlıyorum. "Coldplay-scientist" eşliğinde okunması önerilir. Buyrun...

Sonbahara yakışmayan, açık, aydınlık bir sabaha uyandığında gün çoktan başlamıştı. Camdan içeri dolan havayı koklarken daha öncekilerden farklı bir şeyler hissetti adını koyamadığı. Güneşin olağanca cömertliğine rağmen, içinde beliren duygular ruhunu açamamış aksine biraz da huzursuzluk yüklemişti. Her zamanki günlerden biri diye geçirdi aklından, balkonundan izlediği minik insanlara bakarken. Üzerinde fazla durmak istemese de arsız düşünce istilalarından kurtulamadı saatler boyu. Günlük rutinlerin arasında kaybolmuş giderken, içindeki sıkıntıyı bastırabilmek adına daha fazla çalışmaya başladığını fark etmeyip, yemek yemeyi bile unutmuştu. Halen anlamlandıramadığı garip bir hisle yaşarken, önünde çalan telefonun sesiyle irkildi. Çalan her zaman ki telefon olmasına rağmen, gelen her zamanki haberlerden biri değildi.

Günün sonunda eve dönerken, duyduğu gerilimin sebebini anlamıştı. Bir yerlerde adını koyamadığı şeylerin ters gittiğini hissetmiş olsa da, bilinçli ya da bilinçsizce bunu annesinin hastalığına yormamıştı. Şimdide bilmeyi reddettiği acı gerçek bu kez ondan kaçabilmesine izin vermeden onu yakalamış ve sonucu görene kadar da bırakmayacağa benziyordu.

Ertesi sabah gün ağarmadan yola çıktı. Arabasından gelen boğuk sese aldırmadan pervasızca limitleri aşıyordu. Doğup, büyüdüğü, anılar biriktirdiği şehre belki ilk kez bu kadar karmaşık duygularla gidiyordu. Hastaneye vardığında hemşirelerden birini, annesine yemek yedirirken buldu çaresiz kadının bakışları altında. Gördüğü manzara karşında gözyaşlarına engel olmaya çalışarak yaşlı kadının yanına yürüdü. Solgunlaşıp, sararmış ellerinden tutup, içinden bir mucizenin gerçekleşmesini dileyerek, acemi hareketlerle, yardımcı olmaya çalışsa da, buna daha fazla dayanamayacağını anlayarak kısa bir süre sonra hastaneyi terk etti.

Dışarıda, yıllarını geçirdiği şehir artık bir yabancı gibi davranıyordu sanki. İlk kez büyük bir öfke duydu içinde kariyerini borçlu olduğu yeni memleketine. Kendini sürgünde bedel öder gibi hissetmiş, sert hatlarının ardına sakladığı bütün huzursuzlukları, acıları ve pişmanlıkları özgür bırakıp, bütün bedenini sarmasını izlemişti. Belki yıllar sonra ilk kez, insanların O’na yüklediği sıfatlara ihtiyacı olduğunu fark edip, o günlerde küçümsediği insanları bırakıp giderken aslında ne kadar kendini de reddettiğini görmüştü. İş hayatının acımasız ringlerinde dövüle dövüle sertleşip keskinleşmiş kişiliği bugün ansızın annesinin şefkatine ihtiyaç duyabileceğini hatırlatmıştı yıllara yenik düşmüş benliğine.

Herhangi bir yerde uzun süre kalamayan sabırsız insan, biranda çocukluğunun geçtiği eve kapanmıştı. Her zaman en sevdiği köşeye oturmuş, günlerce, elinden düşmeyen acı kahvesi ve sigarasıyla öylece camdan hayatı seyretmişti.

Orada geçen günler boyunca, karışık hisler arasında çalkalanan ruhunun artık somut bir gerçekliğe ihtiyacı vardı kendini toplamak adına. Hiçbir duygu ve düşünceyi taşıyacak gücü kalmadığını anladığında, yaşadığı şehre dönerken buldu kendini. Hastanenin sessiz koridorlarında geçen günlerden sonra, caddelerin kalabalıklığı fazla canlı geldi ona.

Günlerini normale döndürmek istiyordu. Beynini saran bu hastalıklı düşünce yumağından biran önce kurtulması gerektiğini biliyordu. Kendine ilk kez döndürdüğü eleştiri okları canını sandığından daha fazla yakmıştı. Bir başkasının hayatı hakkında düşünüyormuş gibi, düştüğü duruma acıyor kendini acımasızca yargılıyor ve bunları hiçbir acı hissetmeden yapıyordu.

Sevimsiz çalan telefonun sesiyle uyandığında sabah saat üçe geliyordu. Kısa süren bir monologun ardından telefonu kapattığında, havanın soğukluğuna aldırmadan balkonundan gecenin sakinliğine karışmak istercesine dışarı bakıyordu. Hayatlarında ki değerli bir şeyi yitiren insanların, geri de kalan her şeyi de kaybetmek isteyen o hastalıklı güdüsüyle en dibe, daha aşağıya düşemeyeceği yere kadar gitmek için önüne geçilemez bir istek duyuyordu…

Sevgili günlük...

2009-04-05T23:35:00.003+03:00

Bugünlerde ne kadar yoğunum ben böyle… İşe yaradığımı görüyorum ve mutlu oluyorum. Günler hep böyle bir şeyler yaparak, oradan oraya koşturarak minicik zamanlara kocaman işler sığdırarak geçsin. Günler 36 saate çıksın canımız hiç sıkılmasın oh ne güzel. Yarın sabah saatlerinde radyoda hayatımın ilk spikerlik deneyimini yaşayacağım hem de bir uzun hafta boyunca. Sesimi duymak isteyenler için 87.7 radyo Hacettepe.
Yarın açarsanız duyamayabilirsiniz, program nisanın son haftası ve mayısın ilk haftası yayında olacak ama siz yinede açın şimdiden… Ama bu öyle bildiğiniz programlardan olmayacak ne yazıkki. Dünyayı kurtarmak isteyen bir mühendisin sunabileceği tarzdan bişiler bulacaksınız karşınızda. Neyse reklam kısmını geçelim biraz bana dönelim.

Yazdığım hikayeler beğenilip övgüler aldıkça gaza geliyorum. Bu gazla uzaya çıkabilirim bence…

PARODİ...

2009-03-26T21:52:00.005+02:00

Her yazı biraz teşhirdir aslında birşeylere dair... ve her teşhir biraz ilgi çeker ne yazıkki...amacım kesinlikle teşhir etmemek değil, tam aksi de değil... yıllardır yanıbaşımda duran güzel ve anlatılası bu hikayeyi yazmak istedim bende... Canım Annem için;

Siyah beyaz bir filmin ilk karesi benim için Ankara’nın kirli sokaklarında 1970’li yılların sonuna doğru başlar. Küçük dünyamdan bu büyülü şehre ilk düştüğüm zaman henüz 18 yaşını yeni doldurmuş olmanın verdiği cesaret ve tiyatronun gizemiyle tanışacak olmanın heyecanı içinde, atılmıştım macerama. Acemiliğim sezilemeyecek kadar gizlenmiş olsa da, kendime has duruşum, bakışım çocukluğumun geçtiği küçük Bulgar kasabasının izlerini taşıyordu hala. O zamanlar mahallemdeki çocuklarla iletişim kuramamanın, sokaklara adapte olamamanın doğurduğu asosyal durum bugün artık devam etmiyordu. Şanslıydım ki Ankara’da oturan kuzenlerim bana evlerini açmışlar, o günlerde beni bir dramın ortasında kalmaktan kurtarmışlardı. Sonraları birçok defa ev değiştirmiş olsam da, o günler için sudan çıkan bir balığın düşebileceği en güzel akvaryumda başlamıştım şimdiki anıları yazmaya.

Tiyatro’ya ilk merhaba dediğim yıllar, önümde daha önce fark edemediğim, sarmaşıklı duvarlarıyla benden saklanmış bir dünya olduğunu gördüm. Bu dünyada insanlar, imajlarına bir yararı olsun diye kitap okumazlar, sadece kendi geleceklerini düşündükleri için değil fikirleri olduğu ve bir şeyleri değiştirebilmeyi istedikleri için siyasetle ilgilenirlerdi. Bende bu dünyanın içinde bana ayrılan rolü severek üstlenmiş, içine girdiğim kostümü en ön safhalarda gururla taşımıştım. Şimdilerde dönüp baktığımda buruk bir gülümsemeyle anıyorum o günleri. İnançları uğruna kaybolanlara üzülürken, değerlerimin arkasında yüksek pahalara rağmen durup bugünlere ulaşabildiğim için egosal bir tatminle karışık mutluluk hissediyorum.

Hayatla, gerçekçi bir tiyatronun içinde oynar gibi, somut görüşlerin olduğu, hayatın kendine has çeşitliliğiyle, gerçekliğin anlatıldığı, bir konu ve bir fikir gibi temel öğeleri kendinde barındıran bir oyun gibi oynuyordum. Sol yanağımın sağdan daha fazla kızarmasının bir şeyler ifade ettiği bir dönemde yaşayan bir kuşak olmanın yan etkilerini ise, insanın başına birçok iş açabilen aşırılık gibi duyguları bünyemde uzun süre barındıramayarak taşıyorum bugünlerde. Karanlık ya da aydınlık, siyah ya da beyaz, insanı tek bir noktaya odaklayıp, ortanın veriminden yoksul bırakan bir dolu istiladır artık bana göre.

Yılların, gençliğimin verdiği tutkuyla aktığı o günlerde, yoldaşlıktan öteye geçen bir ilişki, yıllardır aynı rayların üzerinde gidip gelmiş bir trenin, aynı kalıp vagonları içine hapsolan düşüncelerimin beni ele geçirerek teslim aldığı günlere denk gelir.

Kendi yazıp yönettiğim bu tiyatronun içinde, insanlara roller dağıtırken bu sahnede bir değişiklik yapıp, en cesur fikirleri paylaştığım yol arkadaşımı artık hayat arkadaşı yapmaya karar vermiştim. Birlikte başladığımız bu yolun sonuna kadar gitmek üzere…

Hayatımın en güzel hediyesi de bu yolcukta armağan edildi bana. Dünyamı siyah beyaz bir film karesinden çıkartarak bin bir dolu renkle tanıştıran kızım, yıllardır yansımamı seyrettiğim kırık dökük aynaları birleştirerek, kendimi yeni ve parlak bir aynada bu defa görmemi sağladı. Kucağıma aldığım o minik yaratık, hiçbir şeye benzemez çirkin halinden bugüne, denetimi olmayan bir sevginin de sahibi oldu aynı zamanda.

Yıllar, gençliğimle birlikte, getirdiği idealistliği de beraberinde götürürken yönetmenliğini üstelendiğim tiyatroda bu defa kendi rolümü değiştirdim. İdeallerim peşinde koşarak aç kalmak uğruna görüşlerimi savunduğum, değerlerim çatışsa da görmezden geldiğim maskeli bir dünyanın içinde yer aldığım sahne, anne olmanın yüklediği öncelikle, oyunun geçmiş sayfaları arasına gömüldü. Önce işimi sonra şehrimi değiştirdim.

Bugün ise, hayatım 2000’li yılların getirdiği metalik renkler gibi canlı ve yeni. “Çocukta yaparım kariyerde” diyebilirken, sahip olduklarımla yarattığım ve bugün bana hayat veren bir ormanın büyüdüğünü görebilmenin gururunu yaşıyorum. Yaşatıyorum.

Birşeylere dair...

2009-03-19T22:59:00.003+02:00

3. haftaya girmek üzereyim, hayatımın üzerine bir rastlantı sonucu düşen Daily-compass yazarlığımda! Her gün yeni bir hikaye yazmak için beni teşvik eden bu karşılaşmaya teşekkür ederim! Rastlantıların hayatı bilinçli planlardan daha çabuk değiştirebileceğine inanıyorum eğer ki siz de onların getirdiklerini yaşamaya hazırsanız… Mesela geçen sene bugünler mezun olabilmek adına gece gündüz çırpınırken, şimdi rahatlıktan rahatsız olabilecek kadar lüksüm var ve müthiş bir rastlantı sonucu saatlerce öyküler yazıyorum hevesle… yazdıklarımı buradan da paylaşmayı düşünüyorum daily-compass’in yanında… Bugün bir öykü olmasa da kendi çapımda karaladığım bir yazıyla başlıyorum… here it comes…

Kalemimden çıkanlar, sanat eseri olma endişesi ile dile getirilmemiş, sadece kitlelerin zevkine sunulmuş, malzemesini hayattan - hayatımdan belki sadece bir günlük kaçamaktan alan sıradan birer basit-name kadar değerlidir.

Yaptığım sadece düş ülkemdeki yamaçların, depremlerin, ovaların izlerinden beslenerek uçmaktır uçabildiğim kadar.

Israrcı dayatmalarla toplumların zevklerini belirleyen, giderek artan sayısıyla aynılaşan dünya nüfusunun beynine aynı şeyleri giymek, yemek, beğenmek, izlemek, fikrinin işlendiği bir yüzyılda ben hayal dünyamda gezinen küçük çocuğu serbest bırakıyorum o kadar.

Sınırlar koymadan, önüne duvarlar örmeden ve onu güvenilir kabuğunun altında besleyip fakat büyütmeden yaşatıyorum.

Beyaz ekranın içine sıkışıp kalarak zamanı tüketmek yerine, ruhumda oluşan anlık değişimleri, bilinçaltımın ulaşılmaz bölgelerinde bekleyen farklı istekleri, günbegün değişen İREM’ leri izlemeyi seçiyorum.

Modern hayatın getirdiği teknolojinin hakimiyeti altına girmek yerine, medeniyetin bizden çaldığı karanlığın güzelliğini yeniden keşfetmeyi tercih ediyorum ve bunu yeniden hep birlikte keşfe çıkmayı öneriyorum.

Ve görüldüğü üzere bazen fazlaca cesur duyguların etkisi altında kalarak zamanı insiyatifim yönünde kullanabilmemi sağlayan teknolojiyi bile reddebiliyorum. Hayır aslında, bir mühendis olarak teknolojiyi tabi ki destekliyorum. Belki yalnızca modern dünyanın içinde kaybolmayıp, bize ayrılan sürede “kendini tanıma, sahip olduğumuz gücün farkına varabilme” yetisine ulaşabilmek istiyorum.

Belki de farkında olmadan hayatın çarklarından birine sıkışıp kalmak yerine, dişlilere uyum sağlayıp kendi oluşturduğum çarkın içinde dönerken, içimden geçenlerin yansımalarını sizinle paylaşmak istiyorum.

Her gün yeni bir sabaha uyandığımda, etrafıma bakıp, gördüklerimi yazıp, sahip olduklarımı saklayıp, kendi hikayemi izliyorum akşam olduğundaysa başrollerini paylaştığım hayatımın kısa bir filmini çekip herhangi her yere kaldırılabilmek üzere arşivliyorum. Bugünlerde ise arşivleri tekrar açıp her hafta bir tanesini yayınlamak üzere temize çekiyorum. Ve her hafta yeni bir tanesiyle buluşmak üzere şimdilik “hoşça “ kalın diyorum

Uçan Süpürgeli Kız

2009-03-10T21:53:00.006+02:00

Sıradan bir pazar günü, 24. doğumgünü hikayesinin ertesi gününde, bir önceki güne ait duygularımı soranlara "çok uzun zaman önceydi, hatırlayamıyorum" demek haleti ruhiyemi anlatabilecegim en açıklayıcı cümleydi.

Bundan önceleri, yazdıklarımı biraraya toplamaya dair ertelenen planlarımı "nezaman eyleme dökeceksin" diye soranların cevap boşluğunu ise " okadar uzak gelecek için planlar yapmıyorum" şeklinde doldurabilirdim.

Halbuki, geçtiğimiz pazar gününden itibaren bu soruya artık net bir cevap verebilirim.

Farklı hayat görüşlerine ve hayat tarzlarına sahip birdolu kişiliğin 7 gün boyunca yaşadıkları hayatın bir özetini alan bir sitede artık her pazar yeni bir İREM'le düşlerimi somutlaştırıyorum.
Merak edenlere www.daily-compass.com , farklı rüzgarlarda sürüklenen yazarlar arasında benim rüzgarım ise batılı rüzgarların tanrısı: Zephyrus

Artık yazı yazmanın tarifsiz çekim gücü beni iyiden iyiye avucuna almış bulunmakta.
Öyleki artık, rutine bağlanmış otobüs durağı-ev arası yürüyüşlerimde gözlerimin önünde boş bir sayfada durmadan yeni senaryolar karalıyorum,

Laboratuvarda evrenin sırrına bir adım daha yaklaşırken, gözlerimi kapatıp, başrollerini paylaştığım hayatımın kısa bir filmini çekiyorum,

Temizlik yaparken, elimdeki süpürgeyle dünyadan uçarak uzaklaşıp, indiğimde yazabilmek adına kendi hikayemi seyrediyorum...

Birsüre ortalarda gözükmeyebilirim, bugünlerde içimde varolanı keşfetme yolculuğuna çıkıyorum..

Hayallerime açılan penceremden dünyayı izleyip, bana eşlik edecek yeni oyuncaklar seçiyorum...

Siyah ve Beyaz...

2009-03-06T18:33:00.009+02:00

Bir insan düşünün,

Karizmanın, duygusallığın ve dikkatin muhteşem karışımı.

Görsel bir zekanın, yüksek bir algı hızının ve sabırsız bir yapının sahibi...

Siyah ve beyazın aşığı...

Ve şimdi bu insanın sizin hayatınızın en önemli parçası olduğunu düşünün
Ve sonra, bugün doğmuş oldugunu varsayın..
İşte ozaman bugün sizin için yılın en özel günlerinden biri olur.
Ve belki ilk defa "özel" tanımı da haksızlık edilmeden kullanılmış olur.

Bugün ÖZEL bir gün...

Hayatımda hiç konuşmadan iletişebildiğim belki yegane insan bugün doğduğu için de ayrıca özel hissettiğim bir gün...

Çoğu insanın konuşurken anlaşamadığı günlerde, konuşmadan anlaşabildiğim, bazen gözlerle, bazen sadece hislerle derin bir bağlantı kurabildiğim ve buyüzden ayrıcalıklı hissetiğim bir gün...

Böyle güzel bir gün, bugün;

Bana özgürlüğümü altın bir tepside sunmak yerine, onun için savaşmayı öğreten,

Böylesi duygusal olupta, hayatta mantıklı kararlar verebilmeyi gösteren,

Yaşamın bir fırsat olduğunu, boşada harcanabileceği gibi iyiye veya kötüye de kullanılabileceğini görmeme yardımcı olan,

Seçimlerimde hep destek olup, kendime güvenmemi sağlayan,

Başından beri ne yaparsam yapayım arkamda olup gücünü hep hissettiriken, sorumlulukların bireylere ait olduğunu öğreten,

ve aslında bugün, bana hayatımı armağan eden biricik insanın benim babamın doğum günü!!

Ve ben O'nun bir parçası olmaktan müthiş gurur duyuyorum...(Küçük şahin, İREM!)

Günlerden bir gün!

2009-02-21T17:09:00.007+02:00

Doğanın insan formundaki bir parçası olduğuna inanırım bizlerin.
Kendimide su gibi hissederim buyüzden..

Fırsat bulduğunda herortama girebilen,
Bulunduğu yerin şeklini alabilen,
Taşabilen, taşkınlara sebebiyet verebilen,
Akma eğiliminde,
Bazen bir yağmur gibi sakinleştirici, bazen dalgalar gibi hırçın ve öfkeli,
Saf halde bulunan ama bulanıklaşanilen...

Bu sıralar su biraz bulanık; nasıl yapsak da suyu biraz temizleyebilsek diye bütün İREM'ler toplandık çözüm arıyoruz ve geçen gün farkettik ki, benim dünyamda sorunları iki boyuta taşımak bir işe yaramıyormuş.. Varolan sorunları masaya yatırıp, bütün bilinmeyenleri tek tek çıkarıp, bir denkleme oturtup çözüme ulaşmak benim işime sadece mühendislik uygulamalarında yarıyormuş...
Ozaman hep birlikte bir karar aldık;
Önce bulanık olan suyun durulması için biraz zaman verelim, eğer ki hala suyu bulandıran "atıklar" varsa yönünü değiştirelim, yok illaki suya ulaşmaya niyetlilerse önce biraz seyreltelim dedik...
Eşik sınırları aşılmadığı taktirde nasıl olsa suyun kendini yenileme özelliğinden faydalanabiliriz ozaman!
Su herşeyi halledermiş öyle denkleme falan gerek de kalmazmış..
E öyleyse naparsak yapalım sınırları aşmayalım diye bir çözüm bulduk!!

Birde haddimizi aşmayalım diye birşey var ki hepsinden ayrı benim önem listemin ön safhalarında yeralanlardan!!
Annemin bana ilk öğrettiklerinden..
Herkonuda herşeyi söyleyebilirsin ama haddini bilerek der annem...
Derin bir konu tabi burda yine kendi kendime konuşup, tartışmayacağım bu konuyu!!
Belki bununla ilgili bir monolog yazabilirim. Sonra onu bilmem kaç yıl boyunca saklar birgün eser de kitap olarak bastırabilirim. Böylece hiçbir anlam ifade etmeyen milyonlarcasından biride benim olur...

Yok yok yine neşeli günlerden biri
Hani şu merakla beklenen filmde, kahramanın loş ışık altında kendi kendine yazıp-çizip-düşünüp-eğlendiği ve karşıdakinin birşey anlamadığı sahnelerden biri..
Kimi zaman hareketli öğelerde barındıran bir aşk filminin bir sahnesinde rol alan, kimi zaman Tarantino'nun şiddet içerikli filmlerinin başrol oyuncusu olan kahraman kişi, bukezde sorgulayıcı bir kimlikle karşımıza çıkıyor..

Şimdi kahramanımızın da sonunu sabırsızlıkla beklediği bu filmin hangi sahnesinde cesurca boy göstereceğini merakla izliyoruz!!

Yeni dünya senfonisi

2009-02-17T22:25:00.009+02:00

vee motor..

onüçşubatikisıfırsıfırdokuz

Haftanın güzel biten son günü.. Başarılı bir proje girişi ardından tunalıda güzel bir gezinti ve ardından Fransa'da gittiğim küçük bir cafeye benzeyen yeni keşfettiğim, adını bile bilmediğim küçük sevimli cafe ve içinde beni bircok kez görmüş olmanın verdiği tanımışlıkla oldukça misafirperver karşılayan cafe çalışanları, içeride çalan best of playlist, açık demli, şekersiz termos bardak çayım..

İçinden hiç çıkmak istemesem bile gitmek için can attığım yeni kursum

"kısa filmler"

ondörtşubatikisıfırsıfırdokuz

Kendisine anlamsız bir misyon yüklenmiş, klişe tanımına birebir uyan, adının aksine sevgiden uzak daha çok ticari yönü olduğuna inandığım öylesine bir gün..

Bu öylesine günü benim için anlamlı kılan ise, süpermanin Ankara'ya gelişi diğer tüm haftasonları gibi..

Evet, belki kimse görmemiş olabilir Ankara semalarında uçan bir kahraman ama ben gördüm, süperman burdaydı... Hatta kendisi bizzat, ellerimle yapmış olduğum fakat tarife inanmayıp malzeme listesini abartmış olduğumdan dolayı kek kalıbından taşmış, göklere ulaşmış havuçlu kekimden yemiş ve bana sevgili jürilik bile yapmıştır.

Süpermanle geçmiş olan güzel bir haftasonunun getirdiği enerjiyle birlikte bir keyifliyimki son günlerde, yok böyle bişey..

Hayatıma giren kısa filimler biranda etrafımı sarıverdi ne olduğunu anlamadan.

Artık yolda yürürken, metroda beklerken hatta dünyaları kurtarırken bile aklımdan senaryolar yazıyorum sonra hepsine ayrı ayrı mekanlar, oyuncular, renkler, tonlamalar seçiyorum en sonunda montajlıyorum kesip, biçip hazır hale getiriyorum..

Tabii hepsi kafamda şimdilik ama en kısa zamanda tahta sandalyeme oturup "motor" diyebileceğim günlerin gelmesini bekliyorum..

Şimdi şu yeni fikirleri uçup gitmeden yazmaya gidiyorum.

Başka şeylere odaklanabildiğim bir gün görüşürüz sevgili blog..

Wish list!

2009-02-11T15:03:00.005+02:00

Dün yine yollardaydım,
son altı aydır belki bu yolu 40'ın üzerinde geri dönmüşümdür ama buseferki en mutlu olanlarındandı! Genelde otobüs yolculuklarımda cam kenarını seçer, ya müzik dinler, ya kitap okur, ya da birşeyler yazarım. Busefer yalnızca camdan dışarı bakıp düşünmeyi seçtim.
Önümde düşünmeye değer, neredeyse bir haftaya yakın ve göz açıp kapayıncaya kadar hızlı geçmesine rağmen aslında herbiri dolu dolu ve beni düşündükçe gülümseten birdolu gün var..

Sabah canımın istediği saatte kalkıp,
Mantar kurabiyenin dübüne düşüp,
Sokaklarda noodle yiyip,
Nehre karşı bira içip
Fotograf çekmeyi öğrenip,
Fotograf çektirip, modellik yapıp,
Yağmurun altında ıslanıp,
Bütün gün müzik dinleyip,
Beraberken yalnız kalabilip, keyfime bakıp,
Farkına varıp,
Yaşadığımı hissettiğim bir dolu gün...

Şimdi ise, bana hayatta bir amacım olduğunu hissettiren günlerden birindeyim.
Bugünlerin hep olması dileğiyle derken bugünkü dilek listeme birkaç birşey daha eklemek istiyorum!

Telefonla konuşurken dış etkilerden oluşan parazitlere bir çözüm,
Daha az telefon, su, elektrik,gaz vs.. faturası,
Birmilyon tane ve düştüğünde kırılmayan orjinal muglar,
Daha az dağılan bir oda,
Daha bol güneş,
Bana küçük şeker paketi gibi gözüken arabam,
Hersabah uyandığımda önümde beni bekleyen mantar kurabiyeler,
Başarılı bir proje

İrem gelir hoş gelir !

2009-02-07T15:28:00.009+02:00

Geçen gece birden aklıma geldi, GİTMEK!
Ve bir anda, altımda en rahat pantalonum, üzerimde yakında bir İREM uniforması haline dönüşeceğini düşündüğüm en rahat sweat shirtüm ve kulağımda bana mutluluk veren müzikler eşliğinde yollarda buldum kendimi.
Bütün sorunları geride bırakmanın verdiği rahatlama ve yolun sonunda başıma gelen en güzel insanı görecek olmanın huzuruyla, küçük çaplı bir meditasyona dönüşen bu yolculuk, hiçbirşey düşünmeden geçirdiğim tek yolculuk olabilme sıfatına da sahip oldu aynı zamanda!
Yolun sonunda beni bekleyen güzel süprizde nekadar doğru bir karar verdiğimi yaklaşık birmilyonuncu kere doğruladı..
Gözlerimi açtığımda farklı bir şehrin, güzel bir sabahına uyandım.
Bahardan kalma bir gün dedikleri..
Eskişehir'in bu güzel sabahına yakışır, Porsuk kenarında, güzel bir kahvaltıyla başladık güne yanımda en sevdiğim insanla birlikte.
Sonra keyfi hareketler serisi..
Gezip, tozup, fotoğraf çekip, alışveriş yapıp, hayaller kurup, gerçek dünyadan bir süre ayrılıp, taaki akşamki konsere kadar inemedim yeryüzüne!
Konser sırasında buralarda takılmalıydım, ulvi bir görevim vardı çünkü, fotoğraf çekmek!!
Fotograf makinasıyla aramızda güzel bir ilişkinin başlayacağına dair ilk temellerin atıldığı gece, benim görevim, sahnede arz-ı endam eden sevgilimi yanımda kopan alkış kıyamete ve kısıtlı ışığa rağmen titremeden çekebilmekti!
Sonuç: 1000 pozun arasında belki 100 tanesi tatmin edici olabilmiştir.
Bu görevi atlattıktan sonra artık tekrar dünyadan uzaklaşabilirdim.

Şimdi, yanımda yediğim en güzel mantar kurabiyelere eşlik eden açık demli çayım ve aklımda, ileride açacağım café'mde hazırlamayı düşündüğüm likörlü kahveler, duvarında bizzat çekilmiş portrelerin hayaliyle Eskişehir semalarından dünyaya bakıyorum!!

Fotograf Ozan IRMAK tarafından çekilmiştir.

BEN'cil

2009-02-04T04:48:00.008+02:00

Bol düşünceli, orta şekerli, sıradan bir gün...
Günün en keyifli kısmı, Bahar'la mutfakta geçen saatler ve sonrasında yemek masasında tartışılan siyaset kokulu sohpetler ve ardından içilen bol kremalı kahveler...
Şimdi aklımda, saate rağmen uyumamı engelleyen binlerce düşünce..
Kendimi hasta hissediyorum bugün. Beynim böyle yerli yersiz meşgul olunca, vücudumda fazla sağlam kalamıyor. Beni mutlu eden herşey biranda mutsuz etmeye başlıyor.

Dinlediğim müzikler beni sakinleştiremiyor..
Sakinleştiricek şeyleri yapasım gelemiyor..
Yazarken bile anlatmak neredeyse imkansızlaşırken, konuşurken anlaşabilmek bu gibi durumlarda hiç bana uymuyor..
Direnci düşük ruh halim, herhangi herşeye yenik düşüyor..
Kaşlarım çatılıyor..
Omuzlarım düşüyor..
Akşam yatasım, sabah kalkasım gelmiyor..

İnsanın hayatında herşey herzaman sütliman olamaz elbette ama bana gelen gelen fırtınalar sanki biraz büyük oluyor, ya da burdan öyle duruyor. Geldiği gibi gitmiyor, benden de birşeyler götürüyor. Sonra limanı yeniden kuruyorum, busefer daha sağlam, daha bir deneyimle, daha bir yeni, daha bir güzel.. Ama o fırtınalar sıklaştıkça yeniden kurma isteğim azalıyor, sanki artık yine yeni bir fırtınanın geleceğini bilir gibi, öylesine direklere bel bağlayıp, nasılsa gelicek fırtınanın ardında kalan hasarın daha az şeyler götürmesini bekler gibi...

bazen de, hayatı, bir romanın sayfaları gibi düşünüyorum. Silinmeyen kalemlerle yazılmış, çizilmiş, zamanı geldiğinde çevrilmiş, boş kalmış, atlanmış, kimisi ıslanmış, hırpalanmış, kimisinde çiçekler açmış, kelebekler uçmuş.. ama hep saklanmış. Zaman zaman hatırlanmış, eski sayfalar tekrar açılmış...

"insan unutmaz, sadece hatırlamaz" son zamanlarda en sık duyduğum söz!

İnsan hatırlar! Ters esen bir fırtınada, tükenmez kalemlerle yazılan o sayfalar, tekrar açılıverir. Biranda hatırlatılıverir. Birdahaki her dönüşte, altına düşülen notlarla birlikte geri geliverir..
Bu sadece can sıkar!
Evet benim de canım sıkkın. Tabiki nedeni saçma, zaten saçma olmak zorunda!
Biliyorum olumsuz duyguların çok azı gerçekten üretilmesi gereken duygulardır ve tam şuanda ben, bu duyguları bedenimde tutmamayı tercih ediyorum. Buyüzden yazıp, çizip, kızıp ve gereken herşeyi yapıp bu duygulardan kendimi arındırmak istiyorum.
Ve işe yarıyor...
En azından artık,

Hayatımdaki insanlara kendimi yeni bir sayfada yine, yeni bir İREM'le anlatmış oluyorum!
Busefer sadece yazarak değil, konuşarak da kendimi zorluyorum ve sanırım başarıyorum!
Çizebilmek gibi bir yeteneğim söz konusu olmadığından, önümdeki defteri karalıyorum!
Belki biraz fazla, belki biraz yoğun kızıyorum - kızdırıyorum ama sabaha karşı bu yazıyı yazıp, büyük ihtimalle öğlene doğru uyandığımda biraz daha rahatlamış bir insan olacağımı ümit ediyorum...

Yazan: Diğerlerinden farklı yine yeni yeniden bir İREM!

P.S: Fotograflar mydearphotographer Ozan IRMAK tarafından çekilmiştir.

Keyif Perisi..

2009-02-02T23:52:00.006+02:00

Burcu ve Anıl ve şimdilik askercilik oynayan, bu gece de bize telefonla katılan Çağdaş, her eve lazım, her derde deva benim çekirdek dostlarım.. ve bence kanatları olmayan küçük melekler!
Afiyetle yediğimiz güzel akşam yemeğinden ve ardından yeni keşfim q-cup coffe eşliğinde yapılan müthiş keyifli sohpetten sonra şimdi yuvada yalnızım.
Mutluyum, huzurluyum ve sanırım birazcık şanslıyım..
Şimdi sıra, kucağıma bilgisayarımı alıp, yanımda sevgili hediyesi en yakın arkadasımla birlikte, salonun en sevdigim kanepesine kurulup, google'ın arama motorlarına "biobarrier design" yazıp dünya için birşeyler yapmaya geldi. Evet artık kariyer insanı İREM var. Bugün de kariyer insanı İREM'le sona eriyor demekki!!

İnanıyormuyum peki buna???
Sanmıyorum...

İREM'lerden bir demet

2009-02-02T14:58:00.016+02:00

Yuva'da sessiz ve huzurlu bir sabaha daha uyandım. Koşturmaca yok, geç kalmak yok, duvarımda acil yapılıcak eylemler listesi yok!!
Tüm bunlar, bukadar sakinliğe alışmamış bünyeme önce biraz garip gelsede, alışması düşündüğümden daha kısa sürdü. Bunun verdiği miskinlikle yatakta biraz daha yuvarlandıktan sonra, annemin arşivinden bulduğum bulgarca plaklar eşliğinde kendime güzel bir kahvaltı hazırladım.
Fondaki müzik başta biraz garip gelsede sonra hoşuma gitti aslında. Dedemin içki masasında keyiflenip söylediği şarkılardı bunlar. Azıcık nostaljik yani!
Bunu hatırlamanın keyfiyle sıradaki plak Nazım Hikmet'in oldu. Kendi sesinden okuduğu şiirleri bu seferde bana babamın bütün duygu yoğunluğuyla okuduğu Nazım Hikmet şiirlerini hatırlattı. Özellikle biri varki, babamdan dinlendiğinde, şiir sevmeyen beni bile etkilerdi!

KADIN

Kimi der ki kadın
uzun kış gecelerinde
yatmak içindir.
Kimi der ki kadın yeşil bir harman yerinde dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir. Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım. Yavrum, annem, karım, kız kardeşim hayat arkadaşımdır.

Aslında şiiri sevmem pek. Lisedeki edebiyat hocamın bütün uğraşları, evde bir oda dolusu şiir kitabının olması yinede başarılı olamadı üzerimde.
Kendi irademle alıp okuduğum tek şiirimsi kitap Murathan Mungan'nın yazdığı "Yaz geçer"di. Önce isminden sonra yazarından dolayı almış olsamda bu kitabı, sonuç olarak sevmedim değil. Ama ticari yönünü keşfettiğim gün bir dahada almadım şiirimsi kitaplardan. Tanıştırayım, klasik inatçı İREM'lerden biri...

Sonra birde ben daha 2.5 yaşındayken kayda alınmış plaklarımı hatırladım birden. Hayret bir şekilde ezberlediğim şarkılar ve akıcı, bıcır bıcır ve durmadan konuşan ben, bu sefer de güldürdü beni sabah sabah! 2 yaşında bukadar konusan bir bebek "yaptıklarım yapıcaklarımın teminatıdır" sözünün ne kadar doğru olduğunu hatırlattı bana:)
Birde nezaman böyle eskiler açılsa, bu yandaki fotografı anmadan geçemem ben. Kural bozulmasın öyleyse, bu yandaki İREM henüz 1 yaşına yeni girmiş, bir yandan yemek yerken bir yandan altındaki lazımlığa şeyeden, masum bakışlarıyla ev halkını ona hizmet etmeleri için etkileyen, şimdiki irem'in temellerini oluşturan bir Küçük İREM.

Bu damardan nostalji bünyeme yettikten sonra, sevgilimin hediyesi Beatles'ı pikapa koyup, "mutlu İREM ev hali" ne devam ettim. Ama az sonra gelen bir telefon bu mutlu irem halini biranda tersine çevirdi. Yaklaşık 1 sene önce Eskişehir'de Ozan'nın orkestra kayıt işlemleri için tanıştığımız kadın, bugün belki aramızdan ayrılmak üzere!!
Bugünkü dilek hakkımı BİLGE için kullanmak istiyorum. Aramızdan ayrılmasın bir süre daha, küçük bebeği ve O'nu birlikte görmek istiyoruz!

Güne başlayan huzurlu İREM, sonra nostaljik İREM, daha sonra Mutlu İREM ve gün ortasında duygusal İREM olarak devam ediyor.
Bakalım gün sonu hangi iremle biticek. Bende merakla izliyorum..

Home Sweet

2009-01-31T13:59:00.008+02:00

Vee ankara'daki yuvama döndüm. Döner dönmez büyüdüğümü hatırlatan sorumluluklarım karşıladı beni yine.
Gaz bitmiş, gaz alınacak!
Ev bizi içine çekmeden temizlenip, parlatılacak!
Açlıktan ölmemek için dolap doldurulucak!
vee sonunda en keyiflisi, yeni alınan kahve fincanları itinayla yerleştirilip, ardından güzel bir kahve içilicek!

Bazen sıkılıyorum bu rutinlerden ama benim olan herşeyi sevdiğim gibi onlarıda seviyorum aslında! Onlar benim rutinlerim:) (konuşan; megaloman İREM)

Dün yeni keşfettiğim hamarat İREM'lerden biri, beni gidip vişneli kek yapmak için gaza getirdi. Bende büyük bir zevkle ve 2 haftadan sonra sevgilimi görücek olmanın verdiği heyecanla gidip güzel bir kek yaptım. Yani BENCE güzel oldu. Bugün görücüye çıkıcak..

"Oturdum ellerimle sana kek yaptım" diyebiliceğim bir günüm olduğu için ayrıca mutluyum.
Kalbe giden yollardan birinin de mideden geçtiğini öğrendiğimden beri, sanırım mutfakta geçen saatlerim biraz daha arttı. Birazdan gidip "Bulgaristan usulü musakka" yapmak için çalışmalara başlıcam.
Keşke Fransa'da okuduğum günlerde yemeklere biraz daha ilgili davransaymışım diyorum. Belki ozaman, neredeyse hergün ve büyük bir iştahla yediğim "Tarte Flambé"nin nasıl yapıldığını öğrenebilirdim. Şimdi sadece içindeki mantarları hatırlıyorum birde şeklinin lahmacuna benzediğini birde isteğe göre elmalıda oluyordu! Ama hepsi bukadar.. En kısa zamanda Tarte Flambé nin nasıl yapıldığını öğrenmeliyim. Şimdiki hedefim bu!
Sanırım birazda önümde duran binlerce sayfa kitaptan kaçmak için böyle şeylere sarıyorum. Dünyayı yemek yaparak kurtarabileceğime inandım galiba!!

I've got the power!

2009-01-29T13:18:00.007+02:00

İnsanın büyük bir enerji olduğuna inanırım ben. Çevresindeki herşeyi etkileyebilir bu enerji bazen. Genelde insanların çevrelerine yaydıkları enerjinin yaklaşık 1 watt civarında olduğu söylenir. Sanırım bugünlerde benim gücüm 1200 watt'a kadar ulaştı. Öyle ki artık "dünyadaki ekonomik krizden - alınamayan otobüs biletlerine", "kilometrelerce uzağımdaki bir orkestrada yanlış çalınan bir notadan - bahçede solan çiçeklere" kadar heşeyi etkiliyorum.

Artık herkes rahatlayabilir. Aranan sorumlu bulundu buradan herkese açıklıyorum. Evet O BENİM! Hatta mühendisler biraraya gelip beni elektrik enerjisine çevirsinler ya da uzaylılara sesleniyorum, sizin için kobay olabilirim, kaçırın beni!!
Yada supergirl mü olsam, süperman'a rakip! Hem ozaman uçabililrim de.
Yada ben gücümün yine 1 watt olduğu eski ezik ama masum günlere dönmek istiyorum. Gücüm beni yordu:)

Symrna

2009-01-28T22:11:00.003+02:00

Kahvenin ağrı kesicilerin etkisini %40 oranında attırdığı gibi bir saçmalığı bugün bizzat kendimi kobay olarak kullanarak test edip yalanladım. Öyle birşey yok! Hatta küçük labaratuvar faresi olarak söyleyebilirim ki, ağrı kesicilerle beraber alınan kahve bu etkiyi azaltıyor bile! 3 tane ağrı kesici ve 2 bardak kahvenin üstüne hala geçmeyen ağrılar bugünü ayakları olan bir casper olarak geçirmeme sebep oldu! Üstelik bugun fiziksel rahatsızlığımın yanında mental olarak da rahatsız oldugumu farkettim.. Sanırım saçmalamanın sınırını zorladım biraz!
Ama İzmir, gercekten güzel izmir. Vapurda "çay - gevrek keyfi", kordonda "günbatımı sohbeti", gül sokakta "kahve molası" ve tabiki bir İzmir kızı en eski dostum.. Bütün bunlar gün boyu birleşip benim için voltranı oluşturunca ağrılarımda azalmıştı biraz..

Sonra nasıl olduysa öğrendiğim bir gerçek canımı sıktı ve karnımın ağrısı sanırım budefa geçmemek üzere tekrar başladı ,
"bir gemiden atlayıp denize düşersen sadece paçaların biraz ıslanır sonra bir başka gemiye biner devam edersin.." bunu duyunca üzüldüm biraz, benim sandığım yüzme bilmiyorsan boğulursun hatta bilsen bile boğulabilirsin öyle paçalarla kalmaz baştan aşağı sıçana dönersin.. ya da bu benim başıma geliceğini düşündüğüm gerçek.. Belki kiminin yerçekimine karşı gizli güçleri varıdır..Bilemedim!

Tembel içgüdü..

2009-01-28T12:40:00.005+02:00

Çok güzel başlayan sabah, şidettli karın ağrısıyla devam ediyor. Kendimi kariyerime adama çalışmlarımda sürekli bu ağrılarla bölünüyor. Elimdeki 20 ayrı makaleden sadece 1 tanesinin birkaç satırı çizili ve binlercesi de keyfimin gelmesini bekliyor. Ama keyfime sorarsanız az sonra kahve içmeye gidicek..

İlk Merhaba!

2009-01-27T23:49:00.005+02:00

Boşa harcanıcak tek bir gün bile olmadığını anladığı gün (ki son 2 aydır bugünlere dahildir) kendine artık bir blog oluşturmak için harekete geçmesini hatırlatmıştır içindeki girişimci İrem'lerden biri..
Veee şimdi kahramanım geldi dünyayı kurtarmak ve küçük dünyasını sanal dünyayla paylaşmak için:)
Herkese merhabalar...