“İf today was your last day”??? insan kendine ne sıklıkla sorarki bunu? Ya da ne kadar düşünerek yaşar anı? Ben yalnızken gayet sorarım kendime bunu, bir sonraki cümlede tahim edebileceğiniz gibi “ama” ile devam eder genelde… az önce evime geldim, AFSAD’ın adını koyamadığım değişik aurası beni sarıp sarmaladı son günlerde ki yine bir mutluluk hali içindeyim Ankara’da… koşa koşa ben kokan evime gelip, beni anlatan fotograflar çekip saatlerce onları izlemek istiyorum… bu enerjiyle geziyorum caddelerde… kendimi ifade edebildiğim 2 yoldan birine doğru fazlaca yöneldiğimi hissettiğimden yazmaya bu kadar ara vermekten vazgeçtim suan itibariyle… hatta beni en iyi anlatan 2 tarzı birleştirmeyi düşünüyorum artık…
Her taraftan müdahaleye ugradıgımı hissettiğim bu günlerde beni en iyi anlatan kareyi yakalamaya çalıştım geçen günlerde, ortaya istediğimden biraz daha farklı bir şey çıksa da ben onu izlerken yeterince kendimi buldum içinde… doğduğum coğrafyadan, nüfus cüzdanıma yazdıkları çerçevelere, bana titlelar yükledikleri adına da kariyer dedikleri yerden, hayatıma bir şekilde dahil olmuş herhangi kimselere, içimde bu güne kadar yetişmiş bana karşı çalışan egomdan hayallerime kadar herkesin her şeyin bendeki işgalini anlattım burada…modelime de çilek kokulu öpücükler gitsin =)
