Deformatik bir kare

Nedir bu yahu, millet çığrından çıkmış, dejenerasyon hat safhada... Şuanda Altınyunus'un lobisinde karşımda oturan 13-15 yaşlarında iki genç kadını izliyorum. Henüz kendi vücudunu bile tanımadan cinselliğini keşfettiğini sanan bu iki genç kadın beni hayrete düşürüyor. Islanmış saçlarını ve plaj cantalarını görmesem özel bir geceden döndüklerini sanabilirim, o derece. Denize ragmen akmayan makyajlarına mı şaşırmalıyım, yaşlarına rağmen konustukları konulara mı... Evet kulak misafiriyim uzun bir süredir.. Zaten uzun da bir süredir bu yaş grubunun hareketlerine ısrarla şaşırmaktayım. Cinselliğin bir güç oldugunu kesfetmek için daha cok erken değil miydi, keşfedilecek onca sey dururken... İnsanın kendini keşfetmesini en önce ben destekliyorum fakat daha tam oturmamıs bir vücudun bile cinsel objeye dönüştürülebilmesine de karsı cıkıyorum... Genc kız olmadan daha genc kadına dönüşen bu nesil bana cok sevimsiz geliyor hakikaten, ben neler gördüm sen biliyormusun halleri zaten ne kadar sevimli olabilir ki? Her yaşın bir güzelliği var klişesinin haklı sepeleri varmıs klişe olmak için şimdi anlıyorum... ve artık birilerinin ( ki o birileri aileler oluyor bence) bu nesile, ne yaparsa, nerede ne kosulda bulunursa, hangi çağda olursa olsun kaliteyi kaybetmeden yaşayabilmenin modasının geçmeyeceğini hatırlatması gerek sanıyorum...

Fotoğraftan saptım bugün ama bu gördüğüm karelere de artık ben sapıttım...

Hep derler ya fotoğrafçının bir derdi vardır, bu yüzden üretir fotoğraf çeker de çeker. Anlamını vs.. tartışmayacağım şimdi ama eline bilinçli olarak makineyi alıp da fotoğrafa heves eden herkesin bir derdi vardır yada çektikçe olacaktır…öyledir hakikaten fotoğraf bir durumu açıklığa kavuşturmayı sağlasa da asıl onu çeken kişinin neler sezdiğini anlatır özünde… Vizörden bakanın gördüğünü, duyumsadığını yansıtır. Şimdi elimde makinem olsaydı mesela, birbirine dolanmış, karmakarışık ve rengârenk ipleri soyutlama yaparak çekerdim. İçinde en kalın ve belirgin rengide kırmızı yapardım ki hala ve inatla başkaldırışımı simgelesin… kafamın da o ipler kadar karışık olduğunu ve ama bu hayatın her şeye rağmen benim için renkli ve estetik olduğunu da göstersin… içinde bulunduğum an kadar belirsiz bir fotoğraf, kontrastı düşük… ve işte bir tartışma konusu; bu soyut fotoğraf benim duygu yansımalarımla değer kazandığı için aslında soyut olmuyor bana göre… ya size göre?