BEN'cil

Bol düşünceli, orta şekerli, sıradan bir gün...
Günün en keyifli kısmı, Bahar'la mutfakta geçen saatler ve sonrasında yemek masasında tartışılan siyaset kokulu sohpetler ve ardından içilen bol kremalı kahveler...
Şimdi aklımda, saate rağmen uyumamı engelleyen binlerce düşünce..
Kendimi hasta hissediyorum bugün. Beynim böyle yerli yersiz meşgul olunca, vücudumda fazla sağlam kalamıyor. Beni mutlu eden herşey biranda mutsuz etmeye başlıyor.

• Dinlediğim müzikler beni sakinleştiremiyor..
• Sakinleştiricek şeyleri yapasım gelemiyor..
• Yazarken bile anlatmak neredeyse imkansızlaşırken, konuşurken anlaşabilmek bu gibi durumlarda hiç bana uymuyor..
• Direnci düşük ruh halim, herhangi herşeye yenik düşüyor..
• Kaşlarım çatılıyor..
• Omuzlarım düşüyor..
• Akşam yatasım, sabah kalkasım gelmiyor..

İnsanın hayatında herşey herzaman sütliman olamaz elbette ama bana gelen gelen fırtınalar sanki biraz büyük oluyor, ya da burdan öyle duruyor. Geldiği gibi gitmiyor, benden de birşeyler götürüyor. Sonra limanı yeniden kuruyorum, busefer daha sağlam, daha bir deneyimle, daha bir yeni, daha bir güzel.. Ama o fırtınalar sıklaştıkça yeniden kurma isteğim azalıyor, sanki artık yine yeni bir fırtınanın geleceğini bilir gibi, öylesine direklere bel bağlayıp, nasılsa gelicek fırtınanın ardında kalan hasarın daha az şeyler götürmesini bekler gibi...

bazen de, hayatı, bir romanın sayfaları gibi düşünüyorum. Silinmeyen kalemlerle yazılmış, çizilmiş, zamanı geldiğinde çevrilmiş, boş kalmış, atlanmış, kimisi ıslanmış, hırpalanmış, kimisinde çiçekler açmış, kelebekler uçmuş.. ama hep saklanmış. Zaman zaman hatırlanmış, eski sayfalar tekrar açılmış...

"insan unutmaz, sadece hatırlamaz" son zamanlarda en sık duyduğum söz!

İnsan hatırlar! Ters esen bir fırtınada, tükenmez kalemlerle yazılan o sayfalar, tekrar açılıverir. Biranda hatırlatılıverir. Birdahaki her dönüşte, altına düşülen notlarla birlikte geri geliverir..
Bu sadece can sıkar!
Evet benim de canım sıkkın. Tabiki nedeni saçma, zaten saçma olmak zorunda!
Biliyorum olumsuz duyguların çok azı gerçekten üretilmesi gereken duygulardır ve tam şuanda ben, bu duyguları bedenimde tutmamayı tercih ediyorum. Buyüzden yazıp, çizip, kızıp ve gereken herşeyi yapıp bu duygulardan kendimi arındırmak istiyorum.
Ve işe yarıyor...
En azından artık,

• Hayatımdaki insanlara kendimi yeni bir sayfada yine, yeni bir İREM'le anlatmış oluyorum!
• Busefer sadece yazarak değil, konuşarak da kendimi zorluyorum ve sanırım başarıyorum!
• Çizebilmek gibi bir yeteneğim söz konusu olmadığından, önümdeki defteri karalıyorum!
• Belki biraz fazla, belki biraz yoğun kızıyorum - kızdırıyorum ama sabaha karşı bu yazıyı yazıp, büyük ihtimalle öğlene doğru uyandığımda biraz daha rahatlamış bir insan olacağımı ümit ediyorum...

Yazan: Diğerlerinden farklı yine yeni yeniden bir İREM!

P.S: Fotograflar mydearphotographer Ozan IRMAK tarafından çekilmiştir.