Güzel müzik dinleyip iyi yemek yemek kadar güzel bir şey varmı acaba? bir de camdan masaya vuran bir güneş varsa üstelik başını kaldırdığında üzerinde minik adacıkların bulunduğu bir denizi görüyorsan hemde etraf buram buram kahve kokuyorken...kocaman bir oh çekip makale okumak bile sıkıcı gelmiyor ozaman... 15 dakikada bir verilen yemek, sohpet vs.. aralarını saymadan!Bu hayatta yaşanabilecek zevkleri çoğaltmak için kuralların sayısını azaltmak gerekiyor bana göre...aslolan birkaç şeyden bir kısmı kalmalı günlük rutinlerde, geri kalan yok olmalı,aşk, müzik,huzur ve yemek ve gerisi hep vs.. vs.. ölmeyecek kadar yedikten, üzerine kahve içip rahatladıktan sonra sevgili sesi veya kendisinin verdiği huzura da erişince günlük işlere dönüp rutine takılmak bile keyif verebiliyor...insan doğası tabi arada isyan eder, etmelidir de zati amma ne gerek var keyfine varmak duruken, boşverin yahu bırakın gitsin herşey olduğu gibi, nasıl olsa olanda olmayan da sonunda hep iyiye varıyor. Aradaki inişler çıkışlar bütüne vurulduğunda hep daha iyi yerlere gidiyor... insanın kırgınlıkları, umutsuzlukları, mutsuzlukları ne denli büyük olursa tam akside bir o kadar büyük geliyor... Deneyimle sabit. Sonra zaten hep aralarda dolaşmak, ortalamada kalmak ne kadar sıkıcı olurdu, insan yaşıyorsa herşeyi tadabilmeliki keyfi çıksın değil mi? İşte tam da bu sebepten kırgın kalmamak gerekiyor kimseye... Sonuç herzaman haklıdır 1) ve insan üzerinde on kilo patates çuvalı kadar yük taşır kızdığı herbir kimse için buda 2).
Oldu ozaman ben makalelere geri dönüyorum, bu arada bu ruh halinin fondan gelen "sia" ile bir alakası yok ;)
