Az evvel oturup, duvara gölgesi yansıyan, çoktan bitmiş bir hikayeyi neresinden tutup geri sarmalıyım diye uzun uzadıya düşündüm…Neresinden yakalasam, bunca şeyin mutlu geçen zamanların hiç birinde öğrenilmediğine rastladım ve gördüm ki yerle bir olurken dünya yönetmen daha da şiddetlenerek yükselen aynı melodileri getiriyordu karşına. Tıpkı Ravel’in bolerosu gibi ..daha fazlası olmaz derken daha da sarsanıyla…
Sonra hayaller geliyor bir bir… onlar daha dayanıklı daha uzun sürüyorlar… Sonunu bilmediğin harika bir yolucuk gibi mesela ama her yolculuk gibi varılacak yerde onlarda bitiyor. Başlangıçtaki merak ve heyecan yerini bilinenin tekrarına bırakıyor… ardından sıkılıyorsun.
Yaşamın yalınlığı önemli diyor bir diğeri, ve artık herseyden fazla önemsediğin… bunun için herseyi riske atıyorsun bir diğer hikayede… bir ara rastlantıları, yormayanı, saflıgı sarhoşluğu özlüyorsun bir ara çürümüş meyvelere, çarpıklıklara bağlanıyorsun…
Bugün yansımıyor duvara, hala yazılıyor belli ki…
Ve sonra bir baska fon duyuluyor arkadan, sana sadece hisleri hatırlatan…
http://fizy.com/#s/1ls69l
