Hani hep zor olan sessizce oturabilmek olmuştur ya yanlış anlamalara, sanılara kapılmadan… belki yerden yansıyan bir ışığı izlemek belki terastan gözüken yaşamları düşünmek ya da işte öylece durmaktır ya sadece. Huzuru aramadan ve hiç düşünmeden bulmaktır… sessizlik bazen seni ikiye böler bazen de bölmez ama sen yine de çoğalırsın ya karsında duranla, işte öyle bir şey… Belki birde oblivion calar salonda…
http://fizy.com/#s/1lygug
