Hayatımın en büyük müdahalesi, plansız ve büyük ihtimalle firari bir gün de annemin karnına yerleşmek, hepsi bu… Evlenmek, aile olmak, sorumluluk almak gibi elzem rutinleri birkaç adım hızlandıran belki sadece ama bugüne kadar yaptığım en önemli dokunuş o…birilerinin hayatına… Bilmeden, fark etmeden, sormuş olsalar istemeden… Ondan beri de isteğim dâhilinde değiştirmedim kimsenin yolunu, akışını… Girer çıkarım belki izlerim kalır, yollar değişir, rötuşlar, çizikler belki birkaç renk sokar ya da çalarım… Belki biraz fazla biraz eksik ama bu kadar… Kabul edemem de dahasını ne annemin, babamın, kocamın, çocuğumun kartviziti olmayı ne onlarla var olmayı ne de onlarsız yok olmayı… Zordur yalnız olmak birine sıfat olmadan sadece ben olmak… Hakkıyla “ben’cil” olmak…Çocuk olmanın
Abi, abla, kardeş olmanın
Biraz sever sevişirsen sevgili olmanın
Karısı - kocası olmanın
İlk fırsatta döngüye kapılacak çocukları beklemeyen anne baba olmanın yanında keşfetmeye vakit olursa hakkı da verilir belki… sadece sen olmanın…
